Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
απελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Στον Ίσκιο των δένδρων

Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 13.06.2002 στο site της δημοτικής κίνησης του Ελεύθερου Χώρου.

Θα ήθελα να καθόμουνα στον ίσκιο των δέντρων στο Χολαργό.
Να μην περνούν αυτοκίνητα και μηχανάκια.
Δεν γεννήθηκα εδώ,
Εδώ ‘μως ζω και αναπνέω
Εδώ προσβάλλεται η αισθητική και αμφισβητείται η ευαισθησία μου.

Θα ήθελα να καθόμουνα στον ίσκιο των δέντρων στο Χολαργό
Να μην μ’ ενοχλούν με φανφάρες και ντιρεκτίβες
Δεν γεννήθηκα εδώ,
Εδώ ‘μως ζω και αναπνέω
Εδώ καταστρέφεται η φαντασία μου και χάνεται ο ερωτισμός μου

Θα ήθελα να καθόμουνα στον ίσκιο των δέντρων στο Χολαργό
Να μην μου στερούν τον ελεύθερο χώρο μου
Δεν γεννήθηκα εδώ,
Εδώ ‘μως ζω και αναπνέω
Εδώ πνίγεται η ύπαρξη μου και συνθλίβεται η παρουσία μου

Θα ήθελα να καθόμουνα στον ίσκιο των δέντρων στο Υμηττό
Μακριά από τη πόλη και τους ανθρώπους
Και όμως γεννήθηκα εδώ,
Όμως εδώ δεν ζω ούτε αναπνέωΕδώ ξαναβρίσκω τη χαμένη μου αξιοπρέπεια και τον ρομαντισμό μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: