Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
απελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Η νεράιδα και ο λύκος

Ένα οικολογικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Μια φορά κι ένα καιρό, στο ποταμάκι του δάσους κοντά στις πηγές του, ζούσε μια φευγάτη νεράιδα, λίγο αχυρόμυαλη, λίγο ανέραστη, αλλά πολύ αφελής. Η αφέλεια της αποτέλεσμα μιας μη ελεγχόμενης καλοσύνης εκδηλωνόταν σε κάθε περίσταση και σε κάθε κάτοικο ή επισκέπτη του δάσους ζωντανό ή μη. Λειτουργούσε περισσότερο σαν αδέσποτη ύπαρξη παρά σαν το ξωτικό που λειτουργεί με κανόνες έστω μεταφυσικούς. Η αγαθιάρα νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της αντί να στέλνει τα αστεράκια, μεταμορφώνοντας ή σώζοντας ψυχές όπως στα άλλα παραμύθια αυτή προτιμούσε να τα σκορπά παίζοντας στο ποτάμι. Τα έβλεπε να γυαλίζουν στο νερό και να βυθίζονται μέσα του. Πόσες καλές πράξεις αλήθεια σβήστηκαν στο βάθος του νερού: Πόσες φορές αυτές οι μικρές φωτιές έγιναν μεγάλες όταν η μικρή μας νεράιδα έπαιζε με τα αστεράκια της μακριά από το νερό;

Να φανταστείτε ότι όταν η κακιά γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας αποφάσισε να χτίσει το αυθαίρετο σπίτι της στο δάσος η νεράιδα του παραμυθιού μας τη βοήθησε να το ολοκληρώσει κόβοντας δένδρα και μεταφέροντας της υλικά από το ποτάμι. Αφήστε που έπεισε τη κοκκινοσκουφίτσα ότι ένας κακός λύκος , ο οποίος στη πραγματικότητα προσπαθούσε να σώσει το δάσος είχε προσπαθήσει να φάει τη γιαγιά της. Τις προάλλες υποκαθιστώντας το φίδι ενός άλλου παραμυθιού έπεισε τη Χιονάτη να φάει ένα μήλο που της έκατσε στο λαιμό, μόνο που η Χιονάτη στη συνέχεια βρήκε το Παράδεισο στο πρόσωπο του πριγκηπόπουλου αντί να τον χάσει όπως η Εύα. Για το δράμα της Εύας, η νεράιδα μας, όλως παραδόξως δεν φέρει καμιά ευθύνη. Αλλά εξαργυρώνεται με κάτι ο πόνος και η θλίψη των επτά νάνων για το διάστημα που η Χιονάτη βρέθηκε στην ιδιότυπη νεκροφάνεια της; Για την προσφορά της βέβαια αυτή τιμήθηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων έργων. Στη σεμνή τελετή στην οποία παραβρέθηκε και ο ίδιος ο Υπουργός και πατριώτης της, η ίδια έλαμψε δια της απουσίας της.

Ήταν μια ιδιαίτερη μέρα ή έτσι φαινόταν τουλάχιστον στην αρχή της. Ο ήλιος έλαμπε ποιο ζωηρός από ότι συνήθως, τα πουλιά κελαηδούσαν με μεγαλύτερη θέρμη, τα δέντρα ήταν ποιο πράσινα και το νερό στο ποτάμι ποιο καθαρό. Τα ζώα του δάσους σαρκοφάγα και φυτοφάγα μαζί χαριεντίζονταν και ερωτοτροπούσαν δίπλα στο νερό. Η νεράιδα του παραμυθιού μας καθόταν στην όχθη του ποταμιού και απολάμβανε την ομορφιά της στον καθρέπτη των νερών. «Καθρέπτη καθεπτράκι μου είναι καμία ομορφότερη από μένα;». Αλλά δεν περίμενε να ακούσει απάντηση. Μπορεί και να μην την ήθελε. Μπορεί να ήθελε να παραμείνει ένα ανυποψίαστο μηδενικό χωρίς προβληματισμούς , οράματα και στόχους. Μπορεί να περιφρουρούσε τον ιδιωτικό της χώρο και να μην επέτρεπε ξένες παρεμβάσεις σε αυτόν. Όλα για αυτήν ήταν θέμα στιγμής. Το αύριο δεν την απασχολούσε, αλλά ούτε και το τώρα. Και οι συγκρίσεις φέρνουν προβληματισμούς. Φέρνουν αξιολόγηση, λογοδοσία και έλεγχο και μάλλον υπονοούν κάτι πολύ κακό με κέρδος το τίποτα, όπως ενδόμυχα πίστευε.

Και τότε άρχισε να κλαίει. Με ένα κλάμα γοερό που φανέρωνε πόνο και θλίψη. Ένα κλάμα χωρίς αίτιο και αιτιατό. Ένα κλάμα χωρίς δάκρυα. Σε τίποτε δεν μπορούσε να την επηρεάσει η γιορτή της φύσης που μόλις είχε αρχίσει. Όλα τα στοιχεία της φύσης γιόρταζαν σήμερα, αλλά η χαρά τους δεν την άγγιζε. Ένοιωθε ξένη με το περιβάλλον, ήθελε να ξεφύγει, αλλά να πάει που; Μήπως ήξερε τι υπήρχε πέρα από το δάσος; Η ζωή για αυτήν άρχιζε και τελείωνε εκεί. Τουλάχιστον η κοκκινοσκουφίτσα ζούσε στο χωριό έξω από το δάσος. Η βροχή των συναισθημάτων πίκρας που την έλουσε ξαφνικά μετατράπηκε σύντομα σε καταιγίδα πόνου. Δεν ήξερε τι έπαθε, αλλά δεν την απασχολούσε και το γιατί. Δεν θέλω να ζήσω άλλο φώναξε δυνατά. Δεν θέλω να ζήσω άλλο όπως ζω σήμερα.

Η φωνή που ακούστηκε πίσω της λίγο απόκοσμη, λίγο γλυκιά, μάλλον βροντερή αλλά πολύ ευγενικιά διέκοψε τον θλιμμένο μονόλογο της. «Συγνώμη παρότι σέβομαι την ιερότητα της μοναξιάς σου, διαφωνώ με το συμπέρασμα του διαλογισμού σου, αν είσαι σε θέση να το συζητήσουμε στη διάθεση σου» της είπε ο λύκος που την είχε πλησιάσει από πίσω , αλλά όχι ύπουλα και ούτε με κακή διάθεση. «Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια; ή η αλήθεια είναι υποκειμενική συνέχισε χωρίς να περιμένει την άδεια της. Τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις που εκστομίζουμε με περισσή ευκολία , αλλά με πολύ λίγη σκέψη;» Η νεράιδα ξαφνιασμένη γύρισε πίσω και αντίκρισε τον περήφανο μοναχόλυκο του δάσους να τη πλησιάζει. Της άρεσε η συντροφιά του αν και συναντιόντουσαν πολύ σπάνια. Ήλθε και ξάπλωσε δίπλα της. Το νερό αγκάλιασε τα πίσω πόδια του και την ουρά του. Τα μάτια του γυάλιζαν όχι από κακία , αλλά από οξυδέρκεια και στοχασμό, ότι ακριβώς έλλειπε από εκείνη. Αυτά τα μάτια τη συγκλόνιζαν και την οδηγούσαν στα μονοπάτια των ονείρων. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι την επηρέαζε. Η αρσενική ή η ζωώδης κυριαρχία.

Μα και ο λύκος έβρισκε σε αυτήν έναν υπομονετικό , αλλά και όμορφο ακροατή των προβληματισμών του, που η αφέλεια της ενέτεινε τη πνευματική γυμναστική του. Αλλά όχι μόνο για αυτόν, αλλά και για εκείνη που τις προσφέρονταν, στις λίγες στιγμές που ήταν μαζί, κάποιες έστω και πρόσκαιρες αναλαμπές στο νου της. Σε άκουσα να αρνείσαι τη ζωή, της είπε με καλοσύνη, γιατί; Τι νομίζεις ότι σου λείπει; Και γιατί δεν ψάχνεις να το βρεις για να συμπληρώσεις τη ζωή σου αντί να την απεμπολείς με αυτό τον τρόπο, χωρίς έστω μια μικρή προσπάθεια; Το νερό στο ποτάμι όταν βρει εμπόδιο , αλλάζει κατεύθυνση και πολλές φορές όταν τα εμπόδια είναι πολλά και δύσκολα, επαναστατεί και πλημμυρίζει. Δεν χάνεται ποτέ και το ποτάμι δεν στερεύει. Η ζωή μας δεν καθορίζεται από το υστέρημα του ψυχισμού μας, αλλά από το περίσσευμα της πνευματικής μας δύναμης.

Η μικρή νεράιδα δεν του απάντησε αμέσως. Χάθηκε στις σκέψεις της. «Μα εγώ είμαι νεράιδα, ένα ξωτικό, χωρίς ξεκάθαρο σκοπό ύπαρξης και προορισμό. Όσο στο χωριό δεν υπήρχαν εφημερίδες και τηλεόραση κάτι θα μπορούσα να προσφέρω κι εγώ στα μικρά παιδιά. Τώρα όμως;» του είπε με πίκρα. «Πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να προσφέρεις. Εσύ μπορείς να γίνεις άνθρωπος και διαμαρτύρεσαι, ενώ εγώ πάντα όμως θα παραμείνω λύκος και δεν μετανιώνω για αυτό. Λειτουργείς με το εγώ σου και όχι με το εμείς. Η φύση είμαστε εμείς. Τα ζώα, τα πουλιά, τα φυτά, οι άνθρωποι και τα ξωτικά. Γεννήθηκες από τη φαντασία των ανθρώπων και ανήκεις σε αυτούς. Εγώ όμως;»

Μα όπως λες , του απάντησε, κι εσύ σαν μέλος της φύσης θα πρέπει να είσαι ισότιμος με τους ανθρώπους. Πρόσεξε, της είπε, ποια είναι η διαφορά μου με τους ανθρώπους. Πες ότι έρχεται εδώ δίπλα μας ένας άνθρωπος και βάζεις απέναντι μας τα τρία γουρουνάκια από τη μία πλευρά και ένα τόνο χρυσάφι από την άλλη. Για πες μου τι θα διάλεγα εγώ και τι ο άνθρωπος; Λες να προτιμούσα εγώ το χρυσάφι και ο άνθρωπος τα γουρουνάκια; Ο προορισμός του καθένα μας είναι προδιαγεγραμμένος από τη μητέρα φύση. Το ζητούμενο για αυτήν είναι η ισορροπία. Οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ο καθένας μας εξαρτώνται από τον αυτοσεβασμό μας και τον σεβασμό των άλλων και η επαλήθευση της εφαρμογής τους καθορίζουν το μέγεθος της συνέπειας μας. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο ιδεατό και το εφικτό είναι πολύ λεπτές για εμάς τους λύκους. Δυστυχώς για τους ανθρώπους το χρυσάφι τις έχει παχύνει αρκετά.

Μάλλον σε μια σπάνια έκρηξη ευφυΐας η νεράιδα αναρωτήθηκε μονολογώντας, αλλά μάλλον απευθυνόμενη στο λύκο: Μα δεν θέλω να γίνω άνθρωπος. Οι άνθρωποι με αιχμαλώτισαν και με κρατούν δέσμια στη φυλακή της φαντασίας τους, για να με χρησιμοποιούν σαν άλλοθι στα πρώτα στάδια της ζωής τους πριν αλλοτριωθούν τα άδολα όνειρα της παιδικής τους ηλικίας. Σίγουρα έχεις δίκιο, την διέκοψε ο λύκος. Άλλωστε η πράξη δεν διαφωνεί μαζί σου. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η ξεδιάντροπη χειραγώγηση του ανθρώπου σε κάθε τι που ξεπερνά τα στενά όρια του βραχυπρόθεσμου συμφέροντος του, τον οδηγεί δυστυχώς στη μοίρα τη δικιά μας. Είμαι μόνος χωρίς αγέλη και δίχως παρέα από όμοιους μου και τώρα κάθομαι και συζητώ με τα ξωτικά του δάσους. Ο κοινωνικός εφησυχασμός τους έχει εξαρθρώσει. Όταν ο άνθρωπος το καταλάβει αυτό θα είναι αργά. Τελικά δεν διαφωνώ μαζί σου για τη τελευταία σου θέση και σε δικαιολογώ απόλυτα που δεν θέλεις να γίνεις άνθρωπος. Οι εμπειρίες που βιώνουμε στο δάσος, μας μαθαίνουν να λειτουργούμε μαθησιακά σε αυτή τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής μας.

Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Κανένας από τους δυο τους δεν φάνηκε να το έχει καταλάβει. Είχαν σταματήσει από ώρα τη κουβεντούλα και απολάμβαναν την συνύπαρξη των σιωπών τους. Η νεράιδα συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι εδώ και πολύ ώρα το χέρι της χάιδευε το πυκνό σκούρο καφέ, κοκκινωπό τρίχωμα του λύκου, ενώ κρατούσε το μαγικό ραβδάκι της. Μέσα στο σούρουπο ο λύκος πλημμύρισε από τα αστεράκια που εκτοξεύονταν από αυτό. Όταν αυτά ανέβηκαν στον ουρανό για να αντικαταστήσουν τον ήλιο στο πόστο του ο περήφανος μοναχόλυκος του δάσους είχε μεταμορφωθεί σε βασιλιά.

Υ.Γ.1 Ο προσεκτικός αναγνώστης θα διακρίνει στο παραμύθι έναν υποβόσκοντα ρατσισμό και θα έχει δίκιο. Πλην όμως θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσες φορές τον συνάντησε και σε πολύ χειρότερη μορφή στη ζωή του και πως αντέδρασε πέραν από τις κατάρες και τα ευχολόγια που ξεστόμισε ξαπλωμένος αναπαυτικά στο καναπέ του σαλονιού του. Προσπαθώ με τον τρόπο μου να αφυπνίσω συνειδήσεις.

Υ.Γ.2 Η σύλληψη της ιδέας για το παραμύθι έγινε κάποια στιγμή της επιχείρησης καθαρισμού του Υμηττού, την ώρα που κουβαλούσα σακούλες με σκουπίδια με το ποδήλατο μου. Η ιδέα ωρίμασε στο παλιό λιμάνι των Χανίων και η συγγραφή ξεκίνησε στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας. Συνεχίστηκε στη Πύλο με παρέα ένα ονειρικό ηλιοβασίλεμα με τον ήλιο να σβήνει πίσω από τη Σφακτηρία χαρίζοντας ρόδινες αποχρώσεις στον ουρανό και το νησί, και στο Αθλητικό Κέντρο Χολαργού στο λόφο του Τσακού παρέα με παιδιά που γυμνάζονταν. Ολοκληρώθηκε σπίτι μου παρέα με τη νεράιδα της ζωής μου ακούγοντας μουσική.

Υ.Γ.3 Το παραμύθι είναι αφιερωμένο στο μοναχόλυκο Βόρα που ζει στο Περιβαλλοντικό κέντρο του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ στην Αγραπιδιά Φλώρινας

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008

Προσωπικότητα της Χρονιάς 2007 ο Νικήτας Λιοναράκης



Προσωπικότητα της Χρονιάς 2007 - Ηλεκτρονική Ψηφοφορία


H διαδικασία της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας του Ελληνικού Κέντρου Προώθησης του Εθελοντισμού "anthropos.gr" "ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2007" για την ανάδειξη ενός ενεργού πολίτη και ενός δημοσιογράφου με αξιόλογη δράση σε θέματα που άπτονται των ΜΚΟ και του εθελοντισμού έχει ολοκληρωθεί. Ο κ. Νικήτας Λιοναράκης, δημοσιογράφος, πρώην διευθυντής των περιφερειακών σταθμών της ΕΡΑ, της ΕΡΑ 1 και της ΕΡΑ 2 και ηγετική μορφή της Συντονιστικής Επιτροπής της «Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ για το Σύνταγμα», ο οποίος έφυγε από την ζωή στις 10 Οκτωβρίου 2007, αναδείχθηκε ο «ενεργός πολίτης της χρονιάς 2007» ενώ ο κ. Γεώργιος Αυγερόπουλος, δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας, αναδείχθηκε ο «δημοσιογράφος της χρονιάς 2007», σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας του Ελληνικού Κέντρου Προώθησης του Εθελοντισμού "anthropos.gr". Η Ειδική Τελετή για την παράδοση των βραβείων θα λάβει χώρα το προσεχές διάστημα. Τα αποτελέσματα προέκυψαν κατά το 60% από τις ψήφους των επισκεπτών της ηλεκτρονικής σελίδας του Ελληνικού Κέντρου Προώθησης του Εθελοντισμού "anthropos.gr" και κατά 40% από τις ψήφους επιτροπής που αποτελείται από τους νικητές της περσινής χρονιάς κο Κούλογλου Στέλιο, κα Κόλλια Βάσω, κο Μπακογιάννη Ευθύμη και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Προώθησης του Εθελοντισμού "anthropos.gr" κο Πιτσούλη Νικόλαο, κο Χαλκό Παναγιώτη, κο Βουδούρη Οδυσσέα, κο Δημοσθένους Γεώργιο, κα Μπούρα Γιούλα. Ο περσινός νικητής στην κατηγορία «Δημοσιογράφος της Χρονιάς», κος Στέλιος Κούλογλου ψήφισε λευκό και κατά συνέπεια η ψήφος του δεν καταμετρήθηκε.

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ


Ο Χολαργός , η πόλη μας διαθέτει ένα μεγάλο προνόμιο τον Υμηττό. Το Βουνό της περιοχής μας που παραμένει αναξιοποίητο για τους πολίτες και κινδυνεύει. Το λειτουργικό Πάρκο Πόλης, όπως πολλοί έτσι το ονειρευόμαστε , καταφέραμε με την ανοχή και την αδράνεια μας να το μετατρέψουμε σε αποθήκη κάρβουνου, μπάζων και σκουπιδιών.
Εμείς οι εντατικοποιημένοι άνθρωποι της πόλης , οι τόσο στερημένοι, και συνάμα εξαρτημένοι από το άγχος και το τσιμέντο , πρέπει να αναδείξουμε τις ευαισθησίες μας, τον ρομαντισμό μας και την αγάπη μας προς την φύση . Άλλωστε αυτό που ξεχνάμε όλοι είναι ότι και μείς οι άνθρωποι είμαστε μέρος της φύσης.

Η αγάπη μας προς τον Υμηττό , πρέπει να εκδηλώνεται με την ενεργή συμμετοχή μας, σε ότι αφορά εθελοντικές δράσεις στο βουνό μας, είτε αγωνιζόμενοι για τη διαμόρφωση σωστών νομικών πλαισίων, είτε τρέχοντας, είτε πεζοπορώντας στα μονοπάτια του, ώστε να ξαναβρούμε στην φύση τις χαμένες ευαισθησίες και τα παιδικά μας όνειρα και παράλληλα να γίνουμε η ζωντανή ασπίδα προστασίας του.

Παράλληλα θα πρέπει να συμμετέχουμε σε δράσεις, όπως έγινε τη Πρωτομαγιά που οι εθελοντικές οργανώσεις της περιοχής μας (ο Χώρος Πολιτών Χολαργού, ο Σύλλογος Χολαργιωτών για τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον, ο Α.Σ. ΦΛΟΓΑ Χολαργού και το Δίκτυο Αυτοοργάνωσης Πολιτών Χολαργού) πραγματοποίησαν μεγάλη επιχείρηση καθαρισμού του βουνού. Δεν αρκεί μόνο να σχολιάζεις από το καναπέ και να γκρινιάζεις στο καφενείο, αλλά σαν πολίτης θα πρέπει να παίρνεις τις τύχες στα χέρια σου.

Αντιγράφω από τη διακήρυξη της οργανωτικής επιτροπής των «Δρόμων του Βουνού», που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στον Υμηττό και συμμετέχει σε αυτή και τμήμα των εθελοντικών οργανώσεων που πραγματοποίησε τον καθαρισμό. «Είναι πλέον κοινή παραδοχή πως η σύγχρονη πόλη, έχει καταστεί δυνάστης του ανθρώπου. Βιώνουμε καθημερινά ένα εχθρικό όσο και απάνθρωπο περιβάλλον.»

Η λέξη πολιτισμός - παράγωγο της λέξεως πόλης - φαίνεται να μην έχει πια καμιά σημασία και αξία. Υλικά επικίνδυνα για την υγεία του ανθρώπου συσσωρεύονται στη μεγαλούπολη της Αθήνας. H μόλυνση, ο θόρυβος, η έλλειψη πρασίνου είναι πλέον μάστιγες για την εποχή μας. Κοντά σ' αυτά ένα τελευταίο γεγονός, αυτό της κατάκαυσης των δασών του λεκανοπεδίου, εντείνει δραματικότερα το ήδη βεβαρημένο περιβάλλον της Αθήνας. Η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Υμηττός τα πανάρχαια φυσικά πεδία χλωρίδας και πανίδας καταστρέφονται ασύστολα και ανεπίστρεπτα με την αλόγιστη επέμβαση του ανθρώπου.

Εμείς, οι πολίτες πρέπει να θεωρήσουμε κύρια υποχρέωσή τη δυναμική παρέμβαση μας και να ορθώσουμε φραγμό στα σχέδια που εξυφαίνονται ερήμην μας με σκοπό την κακοποίηση της φυσικής και ψυχικής μας υγείας. Εμείς οι εθελοντές μέλη και φίλοι των οργανώσεων που συμμετείχαν στο καθαρισμό, ως άνθρωποι της δράσης, της αγάπης για την φύση, του σεβασμού του περιβάλλοντος, αναγγέλλουμε ότι ένα ιστορικό βουνό της Αττικής, ένα χιλιοτραγουδισμένο όρος, ο Υμηττός πρέπει τώρα όχι μόνο να προστατευθεί αλλά και να αναδείξει την πρωτεύουσα αξία και σημασία του.

Οι συμμετάσχουσες στο καθαρισμό οργανώσεις δεσμεύθηκαν να επαναλάβουν το εγχείρημα του καθαρισμού με τη συμμετοχή και των υπόλοιπων ΜΚΟ και των άλλων φορέων των πολιτών του Χολαργού το συντομότερο δυνατόν και να το επαναλαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η επιλογή της ημέρας για το καθαρισμό (Πρωτομαγιά) δεν έγινε τυχαία και δυστυχώς δικαιώθηκε από τα γεγονότα. Αν όλοι αυτοί που συμμετείχαν από «παράδοση» στις συγκεντρώσεις (;;) της Πρωτομαγιάς στο κέντρο της Αθήνας συμπεριφερόμενοι ως χούλιγκανς, μάζευαν έστω και ένα σκουπίδι ο καθένας από τα βουνά της Αθήνας, δεν θα έκαναν τη ζωή μας ποιο όμορφη; Μήπως οι πολίτες δεν θα πρέπει να ανατρέχουν πλέον στο νοσταλγικό αρχαϊσμό των κομμάτων και των κομματικών συνδικαλιστικών οργανώσεων και να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους;

Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
απελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση.

Έγραψε με το αίμα του στο κελί της φυλακής ο μεγάλος ήρωας και οραματιστής Αλέξανδρος Παναγούλης, στη μνήμη του οποίου ανήμερα του χαμού του, αφιερώσαμε την επιχείρηση καθαρισμού του βουνού. Γεια σου φίλε Αλέκο, όπου κι αν βρίσκεσαι εκεί ψηλά. Πιστεύω να καμαρώνεις για τον αγώνα που κάνουν οι επίγονοι σου. Τα δάκρυα στα μάτια μας δεν θα αποτελέσουν ποτέ απελπισιάς σημάδια. Αυτό μονάχα μπορούμε να σου υποσχεθούμε. Οι πράξεις σου και η ποίηση σου θα μας οδηγούν στους νέους αγώνες.

Βίντεο από τη δράση στο: http://www.skai.gr/master_avod.php?id=80248