Από τον αυταρχισμό ως τη φρίκη…… (Η συνέχεια)

Ζούμε σε μια αυταρχική κοινωνία. Αυταρχική η σελίδα, αυταρχικά τα υποσέλιδα δεξιά και αριστερά, αυταρχικό το περιθώριο. Ο αυταρχισμός γεννά φρίκη και η φρίκη θλίψη για κάποια αθώα θύματα. Ο αυταρχισμός γεννά εξουσία και η εξουσία καταδυναστεύει. Η εξουσία γεννά βία και η βία δυστυχώς θύματα.

Δεν φταίω εγώ, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από μένα. Η μόνιμη σκέψη κάθε πολίτη, κάθε ομάδας πολιτών, κάθε συντεχνίας, κάθε κοινωνικής συμμαχίας. Εγώ είμαι ο καλός και ο κάθε άλλος είναι κακός και άσχημος. Εμείς είμαστε οι σωτήρες σας και αγωνιζόμαστε για τα δίκαια σας, οι άλλοι θα σας οδηγήσουν στα τάρταρα. Άσχετο βέβαια αν το δίκαιο καθορίζεται αυθαίρετα και επιβάλλεται δικτατορικά.

Η εύγλωττη σιωπή της πλειοψηφίας όταν δεν αγνοείται, ερμηνεύεται κατά το δοκούν από τους κάθε λογής σωτήρες. Ερμηνεία που έχει να κάνει με τα συμφέροντα του κάθε λογής αυτόκλητου σωτήρα, που δρα είτε στη λεγόμενη συντεταγμένη κοινωνία είτε στο περιθώριο. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και αναρχικοί θέλουν όλοι να με σώσουν.

Βαρέθηκα να ακούω τις υποδείξεις σας μεγαλόσχημοι κύριοι. Δεν θέλω να με σώσετε. Δεν αναγνωρίζω σε κανένα το δικαίωμα να υποκαθιστά το θυμικό και τη φαντασία μου. Δεν σας όρισα και ούτε θέλω να σας καταστήσω αντιπροσώπους μου. Μην με ενοχλείτε με τον εγωισμό και τον αυταρχισμό σας. Χαθείτε από μπροστά μου δολοφόνοι των ψυχών και των ζωών μας.

Ας ελπίσουμε ότι αύριο δεν ξημερώνει απλώς μια άλλη μέρα, αλλά ξημερώνει η άλλη μέρα. Προς το παρόν, μέχρι να ξημερώσει ας ανάψουμε τρία κεράκια, το ένα διπλό, στη μνήμη αυτών των κάποιων με ονοματεπώνυμο από τα βιολογικά θύματα του αυταρχισμού. Για τα άλλα θύματα του ψυχολογικού και κοινωνικού καταναγκασμού ας ευχηθούμε η άλλη μέρα να ξημερώσει γρήγορα.

Από τον αυταρχισμό ως τη φρίκη...

Εξοικονόμηση Ενέργειας στην Ελλάδα, μια πονεμένη ιστορία….

Eίναι γνωστό ότι το κύκλωμα της παραγωγής κατασκευαστικών έργων στη πατρίδα μας παρουσιάζει εγγενείς αδυναμίες. Αδυναμίες που δυστυχώς τις βιώνει όχι μόνο ο καταναλωτής-πολίτης, αλλά και οι φορείς-συντελεστές των κατασκευών. Σε αυτό το περιβάλλον (νομοθετικό και κοινωνικό), που η σχέση του με τη τυποποίηση είναι σχέση άγνοιας και μίσους, τη στιγμή που δεν έχουν αφομοιωθεί βασικές αρχές λειτουργίας, διαχείρισης και διαφάνειας οι καινοτομικές προσεγγίσεις φαντάζουν σαν κάτι το εξωπραγματικό. Αυτό συμβαίνει και με το Commissioning ή άλλως πως αποκαλούμενο στα Ελληνικά «Λειτουργική παραλαβή συστημάτων». Η Ελληνική αυτή απόδοση όπως θα καταδειχθεί στη συνέχεια, δεν αποδίδει τη πραγματική έννοια του όρου, αφού το commissioning είναι κάτι παραπάνω από απλοί έλεγχοι και δοκιμές, αφού περιλαμβάνει και διαδικασίες διασφάλισης. Ο βασικός στόχος του commissioning είναι η ενεργειακά και κοινωνικά αποδοτική λειτουργία του κτιρίου που κατασκευάζεται.

To Commissioning παρέχει τεκμηριωμένη επιβεβαίωση ότι τα συστήματα μιας εγκατάστασης λειτουργούν σύμφωνα με τα κριτήρια που προβλέπονται στη σύμβαση, ώστε να ικανοποιηθούν οι επιχειρησιακές ανάγκες του ιδιοκτήτη. Ποιος είναι όμως αυτός που εκπονεί και με βάση ποιες επιχειρησιακές ανάγκες τα συμβατικά έγγραφα;

Retrocommissioning (commissioning σε υφιστάμενα κτίρια) είναι μια συστηματική διαδικασία για την διερεύνηση, την ανάλυση και τη βελτιστοποίηση της απόδοσης των υπαρχόντων συστημάτων του κτιρίου, με τη βελτίωση των συστημάτων λειτουργίας και συντήρησης, ώστε να διασφαλιστεί η σωστότερη απόδοση τους διαχρονικά.

Το Commissioning ξεπερνά τα όρια μιας απλής συμβατικής κατασκευής σαν αυτή που ξέρουμε αυτή τη στιγμή στη πατρίδα μας, αφού αποτελεί μια διεργασία που ενώνει τους ιδιοκτήτες, τους μελετητές, τους κατασκευαστές, τους επιβλέποντες και τους λειτουργούς των έργων. Το έργο κάτω από τον φακό του commissioning είναι μια πολυσύνθετη δυναμική δημιουργία που επικεντρώνεται στη συνεργασία όλων των συντελεστών της παραγωγής με βάση στοιχεία που αλληλοεπηρεάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται.

Η διεργασία του Commissioning περιλαμβάνει όλες τις διαδικασίες που ξεκινούν από τη μελέτη σκοπιμότητας, συνεχίζουν με τη μελέτη του έργου ,τη κατασκευή και καταλήγουν στη συντήρηση και τη λειτουργία με μοναδικό σκοπό την ενεργειακά και κοινωνικά αποδοτική λειτουργία του κτιρίου :

• Στη φάση των μελετών σκοπιμότητας καθορίζονται οι στόχοι και ο σκοπός
• Κατά τη διάρκεια της φάσης σχεδιασμού, το Commissioning ξεκινά με την επιλογή ενός κατάλληλου προσώπου ή φορέα, ο οποίος θα βοηθήσει ώστε να διασφαλισθεί ότι τα συμβατικά έγγραφα αντανακλούν τις προθέσεις του μελετητή και του ιδιοκτήτη.
• Ακολούθως, ο μελετητής ενσωματώνει τις απαιτήσεις του Commissioning στις προδιαγραφές της μελέτης.
• Κατά τη διάρκεια της κατασκευής, ο αρμόδιος για το commissioning είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο του κτιρίου.
• Όταν το έργο βαίνει προς την ολοκλήρωση, ο αρμόδιος για το commissioning και οι εργολάβοι πραγματοποιούν αυστηρούς ελέγχους απόδοσης.
• Στο τέλος της διαδικασίας commissioning, οι φορείς λειτουργίας του κτιρίου εκπαιδεύονται ως προς την ορθή λειτουργία και συντήρηση του κτιρίου.
• Ποιος όμως συντονίζει όλες αυτές τις λειτουργίες και θεωρείται αρμόδιος για το commissioning τη στιγμή που οι συντελεστές της παραγωγής σύμφωνα με τα ισχύοντα στην Ελλάδα συμμετέχουν μόνο σε ορισμένες από τις φάσεις της όλης διαδικασίας;
  
  Το κύκλωμα του Commissioning
  
  

To commissioning εξασφαλίζει ότι τα χρήματα που δαπανήθηκαν για τους ελέγχους, αισθητήρες και εξοπλισμό θα αποσβεσθούν με την πάροδο του χρόνου μέσω της ενεργειακά αποδοτικής λειτουργίας του κτιρίου. Commissioning a new building typically costs about 30 to 90 cents per square foot.Το κόστος του Commissioning αντισταθμίζεται από το μειωμένο ενεργειακό κόστος, τη βελτίωση των επιδόσεων στους χώρους εργασία με τη δημιουργία συνθηκών άνεσης και βελτίωσης της παραγωγικότητας λόγω υψηλότερης ποιότητας περιβάλλοντος, μειωμένο κίνδυνο από απειλές και επαγγελματικές ζημιές , μείωση του κόστους "rework" και διόρθωσης ελαττωμάτων και χαμηλότερο εν τέλει κόστος συντήρησης και λειτουργίας. On average, the simple payback for building commissioning is about three to four years. Κατά μέσο όρο για τις ΗΠΑ τουλάχιστον, η απόσβεση του κόστους Commissioning είναι περίπου τρία με τέσσερα χρόνια.

Για τον κατασκευαστή η εφαρμογή ενός σωστού συστήματος commissioning εξασφαλίζει τη σωστή διαχείριση των παραγγελιών του με την ελαχιστοποίηση του κόστους αλλαγών ή λαθών σε αυτές, τη μείωση των καθυστερήσεων στη κατασκευή. Για τη Κοινωνία:
Εξοικονόμηση Ενέργειας ► Προστασία Περιβάλλοντος ► Ποιότητα ζωής

Η όλη διαδικασία σαφώς καινοτομική στηρίζεται στην εξοικονόμηση Ενέργειας, που τόσο την έχουμε ανάγκη πλέον για να προστατέψουμε το περιβάλλον και για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας. Δυστυχώς στη πατρίδα μας απουσιάζει παντελώς η κουλτούρα της ποιότητας, αφού η ποιότητα έχει ταυτισθεί με μια αναγκαστική πιστοποίηση ενός κάποιου ιδεατού συστήματος διαχείρισης με διαδικασίες copy-paste.

Όσο και αν πρέπει να δυσαρεστήσω κάποιους το commissioning για μένα θα πρέπει να αποτελεί τμήμα του προγράμματος Ποιότητας του έργου, παντρεμένο με το Σχέδιο Ελέγχων και Δοκιμών, που δυστυχώς όμως δεν προβλέπεται στα έργα, αφού οι ΔΙΠΑΔ/οικ/611/24-7-2001 (ΦΕΚ 1013/Β/02.08.01) για τις κατασκευές και ΔΙΠΑΔ/οικ/501/01.07.2003 (ΦΕΚ 928/Β'/04.07.2003) για τις μελέτες το αγνοούν. Θα συμφωνήσω όμως με όσους διαφωνούντες υποστηρίξουν ότι το commissioning ξεπερνά τα όρια ενός απλού συστήματος ποιότητας κατά ISO 9001:2008 και προσεγγίζει τις αρχές της Ολικής Ποιότητας, αφού συστατικά του αποτελούν η Κοινωνική Ευθύνη και η επιχειρηματική Ηθική. Το βλέπω περισσότερο σαν συστατικό ενός μοντέλου Επιχειρηματικής Αριστείας , όπως πχ το EFQM που αφορά όμως κύρια τον ιδιοκτήτη και το χρήστη , οι οποίοι και πρέπει να βάζουν τους κανόνες.

Το Commissioning είναι μια διεργασία Διασφάλισης Ποιότητας στο στάδιο του Σχεδιασμού του που αυξάνει τη πιθανότητα ότι ένα νέο κτίριο θα πληροί τις προσδοκίες του πελάτη. Το Commissioning είναι μια τακτική πρόληψης. (Quality assurance)

Δοκιμές για την επαλήθευση των συστημάτων πρέπει να περιλαμβάνονται στο Σχέδιο Ελέγχων και Δοκιμών .Οι Δοκιμές πρέπει να διενεργούνται όχι μόνο σε κανονικές καταστάσεις λειτουργίας, αλλά και υπό όλες τις δυνατές συνθήκες και αλληλουχίες λειτουργίας, με προσομοιωμένες συνθήκες στην πραγματική ζωή, όσο το δυνατόν περισσότερο. Παράλληλα απαιτείται ο καθορισμός των κριτηρίων αποδοχής με βάση τα πρότυπα, τους κανονισμούς και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του ιδιοκτήτη και την ενδεχόμενη πιστοποίηση των συστημάτων.

Το Commissioning πρέπει να αναπτυχθεί μέσα από τα Προγράμματα Ποιότητας των Έργων λαμβάνοντας υπόψιν το σχεδιασθέντα χρονικό προγραμματισμό, τις διαδικασίες Υγιεινής και Ασφάλειας και τη διαχείριση της Σύμβασης. Είναι λάθος όμως να περιορίζεται στα λειτουργικά συστήματα του κτιρίου αποκλειστικά, αφού μια πληθώρα στατικών και αρχιτεκτονικών εργασιών έχουν άμεση σχέση με την αποδοτική λειτουργία των κτιρίων.

Commissioning management diagram

Ένα παιχνίδι ερωτήσεων με προφανείς απαντήσεις

• Παρέχεται στην Ελλάδα έστω μια βασική εκπαίδευση για θέματα commissioning σε Πολυτεχνεία και ΤΕΙ;
• Καλλιεργείται στις ίδιες Σχολές η κουλτούρα της Ποιότητας;
• Τι συμβαίνει στην Ελλάδα σχετικά με τη πιστοποίηση προσώπων και φορέων που ασχολούνται με το commissioning;
• Υπάρχουν Ανεξάρτητοι Οργανισμοί πιστοποίησης commissioning (agents);
• Γίνεται αξιολόγηση των εταιριών που παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες σε θέματα Commissioning management;
• Ποιοι είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν το κόστος του Commissioning στη χώρα μας; Έχει αξιολογηθεί και μετρηθεί έστω και θεωρητικά; Ποιος θα επωμισθεί το κόστος; Είναι έτοιμη να δεχθεί η χώρα μας το κόστος commissioning;
• Ποιοι είναι οι μετρήσιμοι στόχοι του commissioning ;
• Γίνεται σωστά στο κύκλωμα της παραγωγής ενός έργου στη χώρα μας η εισαγωγή και η διαχείριση της πληροφορίας;
• Διαθέτει το κύκλωμα της παραγωγής ενός τεχνικού έργου κουλτούρα ποιότητας;
• Έχουν περιληφθεί στις διαδικασίες παραγωγής ενός έργου οι method statements και το risk management;
• Είναι δυνατόν ο ιδιοκτήτης να απαιτεί από το κατασκευαστή διαδικασίες commissioning όταν ο ίδιος δεν έχει καθορίσει τους στόχους και τους σκοπούς του; Περιμένει από τον κατασκευαστή να καθορίσει το όραμα του και τις προσδοκίες του;
• O Κατασκευαστής μπορεί να διαθέτει Commissioning manager όταν το Commissioning δεν έχει περιληφθεί στις απαιτήσεις του έργου ήδη από τη φάση της προμελέτης;
• Ποιος εν τέλει θα πρέπει να ενδιαφερθεί για να επιβάλλει σε κάποιο project διαδικασίες commissioning; Το κράτος , ο Μελετητής, ο κατασκευαστής, ο ιδιοκτήτης ή αυτός που θα το λειτουργήσει;
• Ποιος τελικά ενδιαφέρεται για το λειτουργικό κόστος των έργων;
• Το να μιλά κάποιος για Retro-commissioning (commissioning σε υφιστάμενα κτίρια) σήμερα στη χώρα μας ενέχει κίνδυνο αμφισβήτησης της διανοητικής κατάστασης του;
• Μήπως τα αυτοχρηματοδοτούμενα έργα (ΣΔΙΤ-παραχωρήσεις κλπ.) παρέχουν την ευκαιρία ώστε οι κατασκευαστές από μόνοι τους να χρησιμοποιήσουν διαδικασίες Commissioning;
• Είναι από μόνο του το commissioning πανάκεια που θεραπεύει κάθε νόσο και κάθε………..;
• Έχουμε καταλάβει ότι ένα κτίριο που εξυπηρετεί κάποιες λειτουργίες της κοινωνίας είναι από μόνο του ένα χρηματοπιστωτικό στοιχείο ζωτικής σημασίας για την επιτυχία της επιχείρησης που το χρησιμοποιεί;
• Μήπως ανάμεσα στο Δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο υπάρχει και η κοινωνία των πολιτών που μπορεί να επιβάλλει τη θέληση της για ένα καθαρότερο περιβάλλον;
• Είμαστε έτοιμοι στην Ελλάδα να δεχτούμε τη καινοτομία;
• Μήπως αν δεν μπουν έγκαιρα οι κανόνες για τις διαδικασίες λειτουργικής παραλαβής των συστημάτων στη χώρα μας κινδυνεύουμε από κάποιους κακούς;
• Μήπως εν κατακλείδι το νεοσύστατο Υπουργείο Πράσινης Ανάπτυξης θα έπρεπε να ασχοληθεί με το θέμα και να το συνδέσει με την επικείμενη ενεργοποίηση των ενεργειακών επιθεωρητών; (Commisssioning και Retrocommissioning)

Όπως θα διαπιστώσει ο κάθε καλόπιστος αναγνώστης, σχετικός ή μη, απαντώντας με ειλικρίνια στα ερωτήματα που προηγήθηκαν ο δρόμος για την εφαρμογή του Commissiong στην Ελλάδα είναι ακόμη μακρύς. Το κακό είναι ότι στην αρχή αυτού του δρόμου, που βρισκόμαστε τώρα, οι κίδυνοι εσωτερικοί και εξωτερικοί είναι πολλοί. Η πράσινη ανάπτυξη όμως δεν μπορεί να περιμένει.

Ακούει κανείς;

Όταν οι μαθητευόμενοι μάγοι εκπαιδεύονται χρησιμοποιώντας σαν πειραματόζωα αδύναμους πολίτες, τότε τους λαγούς δεν θα τους βγάλουν από τα καπέλα τους, αλλά θα γίνουν οι ίδιοι λαγοί και μάλιστα με κρεμμυδάκια στιφάδο.

Το Οδοιπορικό μιας Ψυχής.

Ένας περίπατος στο παρελθόν και το τώρα.

Η βραδιά στα μέσα Γενάρη στο παλιό λιμάνι των Χανίων ήταν πανέμορφη. Η πόλη με τα κτίρια να εκπέμπουν απαλές βενετσιάνικες οπτικές μελωδίες και γλυκείς χρωματισμούς, χωρίς την κακοπροαίρετη καταπιεστική συνεισφορά του ενεργοβόρου και συνάμα κιτς φωτισμού του καλοκαιριού, σου μετέδιδε τη σιωπηλή ηρεμία της. Κάτι λίγοι easy riders των πολύ λίγων κυβικών δεν στάθηκαν ικανοί να με απομακρύνουν από την έκσταση των στιγμών. Ούτε άλλωστε και οι φωνακλάδες αγγλόφωνοι μουσικοί ενός ροκ συγκροτήματος, που ξεφόρτωναν τον εξοπλισμό της δουλειάς τους στο διπλανό μπαρ.

Είχα τελειώσει τον εσπρέσο μου από ώρα και κάπνιζα το νιοστό τσιγάρο μου καθισμένος πρώτο τραπέζι πίστα στο λιμάνι. Υποψία καλοκαιριού στο μέσο του Χειμώνα. Είχα μόλις τελειώσει το διάβασμα της τελευταίας δουλειάς του αγαπημένου μου συγγραφέα Ορχάμ Παμούκ. Δυστυχώς παρά τις ονειρεμένες συνθήκες του περιβάλλοντος, το φως που εξέπεμπε ο πρόσφατα ανακαινισμένος παλιός φάρος του λιμανιού δεν με βοηθούσε και τόσο στην ανάγνωση. Χρησιμοποίησα το διστακτικό φως μιας λάμπας της καφετέριας. Ίσως να φταίει και η ηλικία μου.

Ο ήχος από την ξεχασμένη για χρόνια μελωδία του Aquarius που έφθανε στα αυτιά μου από τα ηχεία του μαγαζιού, μου θύμισε την αποτυχημένη μου προσπάθεια στησίματος ενός παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού στα χρόνια της χούντας σε ένα άλλο όμορφο λιμάνι με τα μέτρα εκείνης της εποχής στο Βόλο. Το σταθμό τον ονομάσαμε Aquarius, αλλά ο βραχύς του βίος τ μας προκάλεσε και οδυνηρές συνέπειες. Τέλος πάντων εκείνη την εποχή ο κάθε ένας έκανε τον αγώνα του, όπως μπορούσε και όπως του το επέβαλλε η αισθητική του.

Η όμορφη ξανθιά με το ποδήλατο, που πέρασε δίπλα μου επέτεινε τις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Αναπολώ το χθες που έζησα σε μια πόλη, που δεν τη σεβάστηκαν, καθισμένος στο ιστορικό κέντρο μιας άλλης πόλης, που εκπέμπει σεβασμό για το παρελθόν της. Δυστυχώς οι άνθρωποι ζούνε τα όνειρα και ερμηνεύουν τη ζωή γιατί τα όνειρα μπορούν και τα επιλέγουν οι ίδιοι. Πως μπορεί αλήθεια να επιβιώνει ένας ποδηλάτης σε μια Ελληνική πόλη ακόμη και εδώ στα Χανιά λίγα μέτρα ποιο πέρα από τη παλιά πόλη; Γιατί ποτέ κανένας δεν σεβάστηκε στη πατρίδα μας τις πόλεις των πολιτών και το περιβάλλον; Και η ομορφιά της ξανθιάς ποδηλάτισσας θα παραμείνει αναλλοίωτη με το πέρασμα του χρόνου;

Για να ξεφύγω από τις σκέψεις, που με γέμιζαν με μελαγχολία, πήρα το βλέμμα μου από τη ξανθιά και το έστρεψα στο τραπέζι μου. Η απόδειξη των δύο και τριάντα ευρώ αναπαυόταν νωχελικά κάτω από το ποτήρι με το νερό. Σαν να με προκαλούσε και μου έβγαζε τη γλώσσα. Τι κοιτάζεις ρε μαλάκα τη ξανθιά, αφού τελικά θα ακούσεις τον υπουργό της οικονομίας σου και εμένα τελικά θα πάρεις μαζί σου φεύγοντας από εδώ!! Εγώ είμαι αυτή που θα καλλιεργήσω τη φορολογική σου συνείδηση και θα σε μετατρέψω σε συνειδητό πολίτη, ενώ η ξανθιά θα σε πλανέψει και για να την ικανοποιήσεις θα πρέπει να κλέβεις την εφορία.

Η παχιά γάτα που περιφερόταν κάτω από τα τραπέζια κουνούσε επιδοκιμαστικά την ουρά της συμφωνώντας με τα λεγόμενα της ισχνής απόδειξης. Το ίδιο και ο ντροπαλός σκύλος που με πλησίασε ζητώντας μου χάδια. Τα δύο όμως αυτά ζώα δεν βασανίζονταν από το δικό μου υπαρξιακό πρόβλημα εκείνης της στιγμής. Να πάρει κανείς την απόδειξη ή να μην την πάρει. Κοιτάζοντας στα διπλανά τραπέζια διαισθάνθηκα ότι και κάποιοι άλλοι εμφάνιζαν τα ίδια συμπτώματα υπαρξιακής αμφισβήτησης με μένα. Αλήθεια η αξία της λεμονάδας που έπινε ο καθώς πρέπει κυριούλης δύο τραπέζια μακριά από μένα, ήταν μεγαλύτερη από την αξία του εσπρέσο μου; Γιατί πρόσεξα το συνωμοτικό τρόπο με τον οποίο υφάρπαξε την απόδειξη από το τραπέζι και την έβαλε πονηρά στη τσέπη του.

Τα αγκαλιασμένα ζευγάρια που περνούσαν από μπροστά μου δεν αντιμετώπιζαν κανένα τέτοιο ηθικό δίλημμα σαν το δικό μου. Τις αποδείξεις της αγάπης τους δεν τις έκρυβαν και ούτε σκόπευαν να τις δηλώσουν στην Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία. Τουλάχιστον μέχρι τα τώρα, από ότι ξέρω , η αγάπη δεν φορολογείται, εκτός και αν είμαι τόσο πολύ απληροφόρητος ή έχω χάσει συνέχειες μετά το καταιγισμό των οικονομικών ήξεων-αφίξεων.

Οι μαύροι αμερικανοί της βάσης της Σούδας που πέρασαν από μπροστά μου ήταν οι μόνοι τουρίστες που συνάντησα Γενάρη μήνα στη πόλη. Οι επιρροές από τη μπύρα που προφανώς είχαν καταναλώσει λίγο ποιο πριν είχαν αφήσει έντονα σημάδια στη συμπεριφορά και το περπάτημα τους. Οι κοσμοκράτορες διασκεδάζουν, αλλά και αυτοί τουλάχιστον δεν ζουν κάτω από το άγχος των αποδείξεων. Η παρέα που ακολουθούσε με το εντατικό αθλητικό περπάτημα με ανάγκασε να χαμογελάσω. Η κακεντρεχής σκέψη, που με διαπέρασε με έκανε να ξεχάσω τον φορορουφιανισμό που προσπαθούν να επιβάλλουν οι μαθητευόμενοι μάγοι της οικονομίας μας και μετέτρεψε το χαμόγελο σε γέλιο. Η παραλιακή οδός είχε μετατραπεί σε λεωφόρο των μπαϊπας. Πόσα λεφτά είχαν διαθέσει στους γιατρούς τους χωρίς να πάρουν απόδειξη; Ή μήπως τώρα τρέχαν για να τους τις ζητήσουν;

Η lounge μουσική που ακούγονταν στη καφετέρια άρχισε να με χαλαρώνει. Οι αμαρτωλές σκέψεις άρχιζαν να με εγκαταλείπουν. Η σοσιαλιστική παιδεία, που απέκτησα μετά από τόσους αγώνες, κυριαρχεί τις αισθήσεις μου. Η τάξη αποκαθίσταται. Η ακοή είναι ο πρώτος υπηρέτης της γνώσης, είχε πει κάποτε ο Θωμάς ο Ακυινάτης. Η κοινωνική μου ευθύνη αποκαθίσταται στα πλαίσια ενός υγιούς συμπονετικού συντηρητισμού. Ω κύριε, πως ήταν δυνατόν να αμφισβητήσω έστω σιωπηλά και από μέσα μου την αυθεντικότητα των σκέψεων και των προθέσεων σου!! Μετανιώνω οικτρά για αυτό και γονυπετής σου ζητάω συγνώμη. Τι μπορεί να πάθει ο άδολος και αδαής πολίτης επηρεασμένος από τη μαγεία και το κάλος μιας γειτονιάς; Ξεκινά από το όνειρο που βλέπει ζωντανό μπροστά του, αλλά στη πορεία τον εκτρέπουν οι ονειροπολήσεις του.

Για να αποφύγω τη πίεση των εμμονών μου σηκώθηκα για ένα αγχολυτικό περίπατο στη παλιά πόλη. Είναι μια συνήθεια που τη κουβαλώ πάντα μαζί μου, όταν επισκέπτομαι τα Χανιά, αφού σχεδόν πάντα η ομορφιά ετούτου εδώ του τόπου μου γεννά σκέψεις και προβληματισμούς που με πληγώνουν. Μου θυμίζουν πως θα έπρεπε να ήταν το ωραίο, πως θα έπρεπε να λειτουργεί η κοινότητα, πως θα έπρεπε να λειτουργεί η πολυπολιτισμικότητα. Αυτή τη τελευταία συνάντησα στη βόλτα μου περιδιαβαίνοντας τα σοκκάκια της παλιάς πόλης. Τη πολυπολιτισμικότητα του πατριώτη μου Ρήγα Φεραίου, τη πολυπολιτισμικότητα των ανθρώπων του μόχθου, τη πολυπολιτισμικότητα των ανθρώπων της ξεγνοιασιάς και της διασκέδασης. Το Ιδαίον Άντρο του δωδεκάθεου μαζί με τα κινέζικα φανάρια του Βούδα. Την Ορθόδοξη Μητρόπολη απέναντι από τη Καθολική. Στην ίδια νοητή ευθεία η Συναγωγή και ο μιναρές από το παλιό τούρκικο τζαμί. Συνάντησα στα στενά της το Άγιο Όρος και τα συσσίτια μιας παλιάς Χριστιανικής αδελφότητας.

Το «μουσείο της αθωότητας» του Ορχάμ Παμούκ που διάβαζα νωρίτερα ή ο ύμνος της συνύπαρξης της τουρκοκρητικιάς Σαμπά Αλτίνσαϊ με το «Κρήτη μου»; Στην οδό Καναβάρω όμως δεν συνάντησα τουρκοκρητικούς, αλλά Πακιστανούς και Αιγύπτιους να επιστρέφουν από το σκληρό μεροκάματο. Συνάντησα τα χαμάμ χωρίς νερό, και τη συναγωγή να φλέγεται. Συνάντησα τους προστάτες των μεταναστών να διεκδικούν δικαιώματα και Ελληναράδες με μουστάκια να μιλάνε για υποχρεώσεις. Η εξωτερική ομορφιά κρύβει με επιμέλεια την αξία του εσωτερικού κόσμου και μπορεί να σε ξεγελάσει. Πέραν των ιδεολογιών, των θρησκειών και των ιδεοληψιών υπάρχει και ο άνθρωπος- πολίτης. Αυτόν ποιός πατερούλης ποια αυθεντία (auctoritas) θα τον σώσει;

Προσπάθησα να αποφύγω τη τύχη που μου επιφύλασσε το πεπρωμένο μου. Αλλά όπως λένε οι ειδικοί «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον» Ο χαλαρός περίπατος, το οδοιπορικό της ψυχής μου, με οδήγησε έξω από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Και εκεί συνάντησα μια άλλη πόλη, αυτή που συνήθισα να βλέπω παντού στην Ελλάδα. Την Ελλάδα της μιζέριας και της κακομοιριάς, την Ελλάδα της ανήθικης αισθητικής της αντιπαροχής και του ξεπλύματος. Την Ελλάδα των Αλβανών οικοδόμων και των Βούλγαρων αγροτών. Θυμήθηκα εκείνο το Δήμαρχο, που όπως έλεγαν τα κανάλια της τηλεόρασης πρόσφατα, την ώρα της λήψης των αποφάσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο αυτός συνευρίσκονταν μετά πεταχτούλας δημοτικής συμβούλου στα υπόγεια του Δημαρχείου του, εκεί που φυλάσσονταν τα αρχεία του Δήμου. Βιασμός σαρκικός; Ποιος ξέρει; Βιασμός όμως των πολιτών και της ψυχής τους σίγουρα.

Ο Καποδίστριας φεύγει ο Καλλικράτης έρχεται.

Τον Καποδίστρια τον έφαγαν οι Μαυρομιχαλαίοι, τον Καλλικράτη ποιος;

Καλλικράτης ο διάδοχος του Καποδίστρια. Ο Αρχιτέκτονας και ενδεχομένως εργολάβος του δευτέρου μισού του 5ου πχ αιώνα παίρνει τη σκυτάλη από τον κόμη και πολιτικό του 1800 μ.Χ. Εκτός αυτού Καλλικράτης ονομάζεται και ένα μικρό χωριό των Λευκών ορέων στο Δήμο Σφακίων με μακριά παράδοση στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες κατά των Τούρκων και των Γερμανών. Οι συμβολισμοί είναι αναπόφευκτοι και αμείλικτοι. Δεν ξέρω αν ληφθήκαν υπόψη στην ονοματοδοσία του σχεδίου, αλλά ο Νταν Μπράουν και ο Ουμπέρτο Έκο με τη «διεστραμμένη» σαν και τη δικιά μου σκέψη θα προσπαθούσαν να τους ερμηνεύσουν πριν προχωρήσουν στην κατά άρθρον συζήτηση.

Δομική αλλαγή ο Καλλικράτης, φωνάζει σε όλους τους τόνους ο Υπουργός Εσωτερικών. Ριζική ανατροπή τη χαρακτηρίζει ο Πρωθυπουργός. Κανένας τους όμως δεν μας εξηγεί πως κατέληξαν στο μαγικό νούμερο 370 στο οποίο θα περιορισθούν οι Δήμοι σε όλη την Ελλάδα. Θα συμβούλευα τους κρατούντες να επιλέξουν ακριβώς τον αριθμό της ακολουθίας Fibonacci το 377, να μην πάνε χαράμι και οι συμβολισμοί. Θυμίζω για όσους δεν διάβασαν το βιβλίο "Κώδικας Ντα Βίντσι" ότι η ακολουθία Fibonacci αποτελείται από τους αριθμούς 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181, ... (κάθε αριθμός είναι ίσος με το άθροισμα των δύο προηγούμενων).

Ο Καλλικράτης, από όσα είναι γνωστά σήμερα από το Πλούταρχο, δημιούργησε στο κράτος των Αθηνών, με ποιο σημαντικά έργα του τα Μακρά Τείχη της πόλης, την επιδιόρθωση τμήματος των περιφερειακών τειχών των Αθηνών, την ανοικοδόμηση ναού, αφιερωμένου στην Άπτερο Νίκη στην Ακρόπολη, και τέλος, συνεργάστηκε με τον Ικτίνο για την ανέγερση του Παρθενώνα. Δηλαδή εργάστηκε κυρίως στην απομόνωση του πόλης-κράτους Αθηνών από τον τότε υπόλοιπο γνωστό Ελληνικό κόσμο. Μήπως οι 13 εθνικές περιφέρειες που προβλέπει το σχέδιο είναι η εξής μία η Αττική; Μήπως ο Καλλικράτης τώρα δικαιώνεται;
Μήπως ο κ. Μπεγλίτης σκεπτόμενος φωναχτά «ο προβληματισμός μας, η αγωνία όλων, μα όλων ανεξαιρέτως είναι να μην οδηγηθούμε διά της αποκέντρωσης στην υπερσυγκέντρωση εξουσιών» έχει δίκιο; Τη στιγμή που η ανάπτυξη της χώρας στηρίχθηκε από τη γέννηση του Ελληνικού κράτους στην πόλη της Αθήνας και τη πέριξ περιοχή, η ύπαρξη μιας τέτοιου μεγέθους περιφέρειας με ένα περιφερειάρχη υπερπρωθυπουργό ακυρώνει τις αγαθές προθέσεις του σχεδίου; Μήπως η αποκέντρωση γίνεται συγκέντρωση;

Ο κ. Ραγκούσης δήλωσε για το ακανθώδες πρόβλημα της νέας χωροθέτησης των δήμων ότι αυτό θα επιλυθεί με βάση πληθυσμιακά, κοινωνικά, οικονομικά, γεωγραφικά, λειτουργικά και χωροταξικά κριτήρια. Μήπως θα μπορούσε να μας τα ονοματήσει κάπως καλύτερα; Γιατί αν πω εγώ στο αφεντικό μου για την επέκταση των εργασιών, στην εταιρία που δουλεύω, σε περιοχές με γνώμονα τα πληθυσμιακά, κοινωνικά, οικονομικά, γεωγραφικά, λειτουργικά και χωροταξικά κριτήρια χωρίς να τα εξηγήσω και να δώσω ένα συγκεκριμένο business plan, στη καλύτερη των περιπτώσεων θα χάσω τη δουλειά μου.

Τι ψάχνεις όμως τώρα να βρεις από τους πολιτικούς θα μου πείτε. Εδώ ο Αλογοσκούφης επανήλθε στο Πανεπιστήμιο για να διδάξει τα παιδιά μας!!! Ίσως βέβαια , και το θεωρώ καλό, ο ρόλος των βουλευτών στο ισοζύγιο της τοπικής εξουσίας συρρικνώνεται δραματικά. Εκτός αν τους βουλευτές στην άσκηση της πολιτικής όπως την ξέρουμε σήμερα αντικαταστήσουν οι τοπικοί άρχοντες. Και επανερχόμαστε δυστυχώς στο βασικό ερώτημα όσων ασχολούνται με τη πολιτική για το ποιος θα διαχειρίζεται το κεντρικό έλεγχο της εξουσίας. Εμείς όμως οι πολίτες ρωτάμε Ποιοι θα κατευθύνουν τις τύχες μας ; Οι μεσάζοντες ή κοινωνία των πολιτών;
Ο Υδροκεφαλισμός που υφίσταται σήμερα στη χώρα μας, αποτέλεσμα ενός κράτους που στηρίζεται στις πελατειακές σχέσεις και το ανέχονται οι πολίτες γιατί τους βολεύει, δεν καταρρίπτεται με ευχολόγια, αλλά με σχέδια συγκροτημένα και με φανερές και όχι πολιτικάντικες κρυφές ατζέντες. Ούτε ο Γιακουμάτος έχει δίκιο που βλέπει τον πελατειακό μηχανισμό που έστησε με τόσο κόπο και χρήμα ενδεχομένως να καταρρέει, αλλά ούτε και ο επίδοξος τοπάρχης που ελπίζει, ότι από ένα τίποτε που ήταν μέχρι τα τώρα, να αναδειχθεί σε ένα κρίσιμο παράγοντα της πολιτικής.

Αλλά να μην είμαστε άδικοι. Το στοίχημα για τον Πρωθυπουργό είναι πολύ μεγάλο. Ριζικές αλλαγές χωρίς να σπάσουν αυγά δεν γίνονται. Πλην όμως όπως έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα οι αγαθές προθέσεις σχεδόν πάντα στη πατρίδα μας περιορίζονται στις βασικές αρχές. Ποτέ δεν εξειδικεύονται ή αν εξειδικευτούν γίνονται πάντα με κριτήρια τοπικών ή υπερτοπικών συμφερόντων δυστυχώς. Αλλά και αυτός ο μακαρίτης ο Deming κάπου είχε και δίκιο όταν πρότεινε το περίφημο κύκλο του. (Βλέπε παλαιότερη ανάρτηση)

Κάθε άνθρωπος έχει όνομα. Το κάθε πρόβλημα έχει όνομα. Η κάθε λύση ονοματίζεται σύμφωνα με την αποτελεσματικότητα της. Η αποτελεσματικότητα δυστυχώς αποδεικνύεται μετά από χρόνια. Το νευτώνειο όμως αξίωμα του "αίτιου αιτιατού" ευτυχώς ισχύει ακόμα και σήμερα.
"Είθε οι τύχες όλων των ανδρών να είναι ανάλογες με τις υπηρεσίες που οι ίδιοι προσφέρουν στη χώρα τους!" Κικέρων

Μην ξεχάσετε να ζητάτε από παντού αποδείξεις...