Συνέντευξη του Νίκου Δεπούντη στη τοπική εφημερίδα του Χολαργού "Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ" σχετικά με την Κοινωνία των Πολιτών και τις οργανώσεις της

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Πείτε μας λίγα βιογραφικά σας δεδομένα για την δραστηριότητά σας μέσα στην κοινωνία των πολιτών.

Δανείζομαι ένα απόσπασμα από μια τελευταία συγγραφική δουλειά μου, όπου μέσα από αυτό εκφράζεται η φιλοσοφία μου, η οποία και κατευθύνει τον τρόπο της ζωής μου από τα παιδικά μου χρόνια. «Η μοναξιά λειτουργεί σαν το υπόβαθρο που τροφοδοτεί με δεδομένα το σημείο εκκίνησης μιας ιδιωτικής ζωής που καταλήγει στο θάνατο. Είναι όμως δυνατόν η μοναξιά να προσφέρει γνώση, εμπειρία, μάθηση και τρόπους συμπεριφοράς; Η μνήμη πως αποκτάται; Ο θάνατος χτυπά τον ιδιώτη είτε αυτός είναι έξυπνος, είτε βλάκας. Μπορεί όμως ο θάνατος να εξοντώσει τη γνώση και τη μνήμη;» Από τότε που γεννήθηκα ο εθελοντισμός υπό την έννοια της συμμετοχής στα κοινωνικά δρώμενα αποτελούσε το ευαγγέλιο μου. Ο ιδιωτικός μου χώρος έγινε και δημόσιος, το δημόσιο το μετέτρεπα σε ιδωτικό. Έκανα τις αναζητήσεις μου επάγγελμα και τη Ποιότητα (Quality) με την οποία ασχολούμαι τα τελευταία χρόνια τρόπο ζωής. Η επιστήμη στην υπηρεσία της Κοινωνίας των Πολιτών. Γιατί η Κ.τ.Π. δεν έχει ανάγκη μόνον τον ακτιβισμό, αλλά και τη δημιουργική προσφορά. Συμμετείχα στην επιστημονική ομάδα της καμπάνιας που κατάρτισε τις βασικές αρχές ενός κώδικα αρχών ή δεοντολογίας ή ηθικής τον «ΑΠΟΠΛΟΥ» που στη τελική του μορφή μετά από συνεχόμενη διαβούλευση θα αποτελέσει ένα από τα λίγα προϊόντα αυτορρύθμισης της κοινωνίας μας.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Πως ζήσατε και ζείτε την λεγόμενη «καμπάνια των 800», σκιαγραφώντας μας παράλληλα την προσωπικότητα του αείμνηστου κ.Νικήτα Λιοναράκη

Νικήτας, ένας γλυκύτατος άνθρωπος με συγκροτημένες απόψεις, ρομαντικός οραματιστής αλλά και μάχιμος ως τις τελευταίες στιγμές του. Δεν αποτελούσε το θεωρητικό μιας μικρής παράξενης ελιτίστικης παρέας της κοινωνίας, αλλά ήταν ταυτόχρονα ο θεωρητικός και πρακτικός νους που οδηγούσε την ίδια την κοινωνία στη καταξίωση και τη συμμετοχή της σε ότι ονομάζουμε δημόσιο. Θυμάμαι τη γέννηση της καμπάνιας στο σπίτι του, πριν μερικά χρόνια. Η ιδέα της αυτοοργάνωσης της Κοινωνίας των Πολιτών τον βασάνιζε από καιρό. Η αναθεώρηση του Συντάγματος ήταν η αφορμή. Στα πλαίσια της κινηματογραφικής λέσχης που λειτουργούσε στο σπίτι του, πριν και μετά τη προβολή της ταινίας, ή και κατά τη διάρκεια της αν αυτή δεν μας άρεζε, στο κάτω πάτωμα έμπαιναν σιγά- σιγά και με την ήρεμη επιμονή του τα θεμέλια της δημιουργίας της καμπάνιας των 100. (στόχος απρόσιτος κατ΄ εμάς τους υπόλοιπους !!!). Και όμως μετά τη πρώτη συγκέντρωση των τριάντα ατόμων, που κατάφερε ο ίδιος να στήσει κάνοντας πράξη τις ιδέες του, στο σπίτι του η καμπάνια σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετατράπηκε βηματικά σε καμπάνια των διακοσίων, τριακοσίων,…, οκτακοσίων ΜΚΟ. Και στη συνέχεια από την αυτοοργάνωση και πάλι εξ αιτίας της επιμονής του περάσαμε στην αυτορρύθμιση μέσω του σχεδίου «ΑΠΟΠΛΟΥΣ».

Σύντροφε Νικήτα, τα μη κρατικά υποκείμενα, όπως ο ίδιος αποκαλούσες τις ΜΚΟ, σου οφείλουν πολλά. Και θα σου οφείλουν ακόμη περισσότερα αν η καμπάνια ξεπεράσει, όπως οφείλει την εσωστρέφεια της και αναδειχθεί σε κύριο εκφραστή της αυτοοργάνωσης και αυτορρύθμισης της Κ.τ.Π. Σε ευχαριστούμε πολύ είτε σαν πρόσωπα, είτε σαν οργανώσεις και ελπίζουμε εκεί ψηλά που αναπαύεσαι η ικανοποίηση και η ηρεμία να σε κυβερνά.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Ποια είναι κατά την γνώμη σας η συμβολή του Πολιτισμού στη κοινή αντίληψη και σύγκλιση των λαών της Ευρώπης;

Θεωρώ τον Πολιτισμό σαν το καθοριστικό παράγοντα της ύπαρξης της Ενωμένης Ευρώπης. Ο Πολιτισμός σαν κρυφός η φανερός συμβολισμός της ημέρας της Ευρώπης που γιορτάζεται στις 9 Μαΐου δεν καθοδηγείται, αλλά αυτοκυβερνάται. Ο Πολιτισμός θέτει στο κέντρο του ενδιαφέροντος τον πολίτη και τη βελτίωση της καθημερινότητας του. Ο Πολιτισμός είναι πρώτιστα αισθητική. Αισθητική που αφορά την αρχιτεκτονική του χώρου που λειτουργούμε, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής, τις εικαστικές παρεμβάσεις, τη παιδεία ,τη πολυμορφία και τη πολυφωνία. Ο Πολιτισμός αφορά όλους τους πολίτες της Ευρώπης. Τους συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες, τις περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες , τους μετανάστες.

Ο Πολιτισμός είναι επίσης κοινωνική συμπεριφορά. Οι πολιτιστικές παρεμβάσεις αποτελούν το σημαντικότερο παράγοντα της σύγκλισης των διαφορετικών πολιτισμών και ιδιαιτεροτήτων. Με τον Πολιτισμό μπορεί να καλλιεργείται η ανοχή, η αποδοχή της ετερότητας, ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη και να προωθείται το πρότυπο μιας πολύ-πολιτισμικής κοινωνίας για την οποία η συνύπαρξη διαφορετικών εθνικών, γλωσσικών και θρησκευτικών παραδόσεων αποτελεί στοιχείο εμπλουτισμού της.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Περιγράψτε μας κατά τα βιώματά σας το ρόλο που αναλογεί στην κοινωνία των πολιτών για το ξεπέρασμα της κρίσης των ημερών μας

Για μένα ο μεγαλύτερος υπεύθυνος της σημερινής κρίσης που διάγουμε σήμερα είναι η βία της εξουσίας. Αλλά ποιάς εξουσίας; Είναι μόνον αυτή που επιβάλλεται από τους όποιους κυβερνητικούς μηχανισμούς ή μήπως και αυτή που ξεκινά στην αρχή σαν αντίδραση σε αυτούς και καταλήγει σαν μια νέα αυτόνομη μορφή της; Η εξουσία διαχέεται παντού. Οι φορείς της είναι πολλοί. Και συνέχεια αναπαράγεται με πολλούς τρόπους και πολλές μορφές. Η εξουσία δεν φέρει μόνο την οικονομική διάσταση στη σημερινή εποχή αν και προς τα εκεί στοχεύει. Η εξουσία υπάρχει παντού. Στην αισθητική, στο περιβάλλον, στο πολιτισμό, στην γνώση, κλπ. Αλλά και στη φιλοσοφία, την ιδεολογία, την αριστερά και τα κόμματα.

Αποδέκτες του παρελκόμενου της εξουσίας που είναι η βία είμαστε εμείς οι πολίτες που τη συναντούμε συνεχώς και παντού σε όλες τις εκδηλώσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου μας. Δεν είναι μόνο βία ο σωματικός καταναγκασμός, αλλά πιο ύπουλη και επικίνδυνη μορφή της είναι η πνευματική καταπίεση και για την οποία δυστυχώς δεν αντιδρούμε. Βρισκόμαστε υπό την επήρεια ενός ιδιότυπου διανοητικού ρατσισμού ο οποίος διαχέεται παντού και τον οποίο τον αντιμετωπίζουμε με πρωτοφανή αδιαφορία και ανεκτικότητα.

Ταυτίζουμε την ύπαρξή μας με τις ανάγκες, που μας δημιουργούν αυτοί, που θέλουν να μας χειραγωγήσουν. Φυλακίζουμε τα όνειρά μας και τις ελπίδες μας και τους παραχωρούμε και το κλειδί. Αποστρέφουμε το πρόσωπο μας στη θέα της μιζέριας της πραγματικότητας, για να μη δούμε τον εαυτό μας να πρωταγωνιστεί στη συντήρηση της. Οι ενοχές μας κρύβονται πίσω από τα ευχολόγια για διαφάνεια. Ανεχόμαστε τον παρά φύση βιασμό της φύσης. Τους κώδικες μνήμης που διαθέτουμε τους κρύβουμε με επιμέλεια πίσω από τις ηθικές που μας έχουν επιβάλλει και έχουμε αποδεχθεί.

Το δυστύχημα είναι ότι οι μηχανισμοί της εξουσίας και οι άνθρωποι πίσω από αυτούς αποδεικνύονται καθημερινά από μέτριοι ως κακοί ηθοποιοί. Αλλά τους αποδεχόμαστε και δυστυχώς υιοθετούμε και τις πρακτικές τους αναπαράγοντας το σύστημα , το οποίο υποτίθεται ότι κατηγορούμε. Το απόλυτο τίποτα έχει διαπεράσει το νου μας και το εγώ μας και μας οδηγεί στη πνευματική μιζέρια και τον εξανδροπισμό.
Κάποιοι από τους πολίτες αρχίζουν μέσω των blogs, των δικτύων, των εθελοντικών οργανώσεων και άλλων μορφών αυτοοργάνωσης να αποκτούν μια δυναμική η οποία δεν υφίστατο μέχρι τώρα στη Κοινωνία, τουλάχιστον την Ελληνική. Η Δεσπόζουσα θέση των κομμάτων αμφισβητείται. Καi αυτός είναι ο λόγος που τα κόμματα ή μάλλον καλύτερα τα πρόσωπα που στελεχώνουν τα όργανα των κομμάτων προσπαθώντας να αυτοπροστατευθούν πολεμούν λυσσαλέα αυτή τη καινούργια μορφή παρέμβασης των πολιτών. Δεν θέλουν σκεπτόμενους πολίτες, αλλά άβουλα ψήφια που θα τους συντηρήσουν στην εξουσία, την όποια τέλος πάντων εξουσία που τους εκφράζει.
Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο από μόνοι τους οι πολίτες να αλλάξουν το υπάρχον «καθεστωτικό» σύστημα. Το θεωρώ όμως πολύ πιθανόν αν τα κόμματα υιοθετήσουν , αναδείξουν και ενισχύσουν προσπάθειες της Κοινωνίας των Πολιτών, ξεχνώντας όμως τη λογική και τις πρακτικές του παρελθόντος.

Τελειώνω με την απάντηση του μεγάλου οραματιστή για την Κ.τ.Ε. Νικήτα Λιοναράκη στην ερώτηση του δημοσιογράφου της εφημερίδας τα ΝΕΑ (04.07.06). «Μπορεί ο ακτιβισμός να υποκαταστήσει τη δημοκρατία;» Απ: Γιατί αντιδιαστολή; Από πότε και η καθημερινή στοχευμένη πολιτική δράση (των ΜΚΟ), δεν ταυτίζεται με την δημοκρατία; Και γιατί ταυτίζεται μόνο η ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια;

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Έχοντας την εμπειρία της «καμπάνιας των 800» πως εκτιμάτε την υπάρχουσα κατάσταση λειτουργίας των ΜΚΟ και της συνεργασίας μεταξύ των σε διάφορα επίπεδα

Το σημερινό μοντέλο οργάνωσης των κομμάτων που άγει τη καταγωγή του στην Ευρωπαϊκή βιομηχανική περίοδο (λενινιστικό μοντέλο) , στηρίζεται στη συντεχνιακή αντίληψη οργάνωσης και ακολουθείται πιστά από όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά μέχρι και σήμερα δεν κρίνεται επαρκές για τη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή, αφού παράγει έναν νέου τύπου φορέα εξουσίας. Τα σημερινά κόμματα επιδιώκουν και δημιουργούν στεγανά, ώστε να προασπίζουν τα συμφέροντα των ηγετικών ομάδων τους τόσο σε τοπική όσο και σε υπερτοπική βάση.

Και οι πολίτες που συμμετέχουν; Στο νέο μοντέλο μπορούν και πρέπει να παίξουν ρόλο οι εθελοντικές οργανώσεις και οι ΜΚΟ γενικότερα. Δεν πρέπει βέβαια να ενσωματωθούν στο ήδη υπάρχον , αλλά μπορούν να συμμετάσχουν στη δημιουργία ενός νέου μοντέλου ισότιμων εταίρων. Ανοιχτά κόμματα σε συνεργασία με τη Κοινωνία των πολιτών. Αμφίδρομη επικοινωνία στη βάση της ισοτιμίας και του αλληλοσεβασμού. Αλλά αλληλοσεβασμό με την εξουσία; Μήπως θα έπρεπε πριν τη συνεργασία να αλλάξουν και τα δύο; Μήπως και οι φορείς της Κοινωνίας των πολιτών προσπαθώντας να υποκαταστήσουν στο ρόλο του μεσάζοντα τα κόμματα αναπαράγουν νέες μορφές εξουσίας; Το ζητούμενο είναι η αλήθεια. Αλλά ποιος είναι αυτός που θα ισχυριστεί, ότι κατέχει την αλήθεια; Και ποια αλήθεια; Τη δική μου, τη δική σου ή των άλλων;

Για να καταφέρουμε να προσεγγίσουμε το νέο μοντέλο που περιγράφω και το οποίο αποτελεί ένα υβριδικό μόρφωμα θα πρέπει πρώτα να γίνουν πολλά και μάλιστα ταυτόχρονα και από τους δύο εταίρους. Πρώτα πρώτα θα πρέπει να αλλάξουν τα κόμματα , ώστε να δώσουν στους πολίτες το αίσθημα μιας κάποιας αλλαγής πρακτικών και συμπεριφορών. Μέχρι τα τώρα τίποτε δεν έχει αλλάξει. Το ανοιχτό κόμμα ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Οι πολίτες δεν συμμετέχουν. Απλά κάποιοι περισσότερο ψαγμένοι πραγματοποιούν ασκήσεις ατομικής ή και ομαδικής ψυχοθεραπείας.

Δυστυχώς η εξουσία έχει αλλοτριώσει και τη κοινωνία των πολιτών μέσω των πιστοποιήσεων, των χρηματοδοτήσεων κλπ. Τα πολιτικά κόμματα, κακώς κατά την άποψη μου, βλέπουν ανταγωνιστικά το ρόλο των ΜΚΟ και τη συμμετοχή τους στα κοινωνικά δρώμενα. Προσπαθούν να ποδηγετήσουν τους φορείς της Κοινωνίας των Πολιτών είτε εντάσσοντας αυτές στους μηχανισμούς τους (Πιστοποίηση ΜΚΟ από το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ ), είτε προσπαθώντας να τις ελέγξουν ετοιμάζοντας χάρτες κοινωνικής ευθύνης…. (Χάρτα Κοινωνικής ευθύνης της Κοινωνίας των Πολιτών – Έργο Πολιτών βλέπε Κυβέρνηση).

Και η ίδια η ΚτΠ εμφορείται πολλές φορές από αξίες και αποδέχεται ρόλους που δεν τις αρμόζουν. Τι πρέπει να γίνει; Τα κόμματα θα πρέπει να αλλάξουν τα ίδια και να γίνουν πραγματικά ανοιχτά κόμματα μακριά από τις αγκυλώσεις , τα πρόσωπα και τα στεγανά του παρελθόντος. Παράλληλα θα πρέπει να αφήσουν την Κοινωνία των Πολιτών ακηδεμόνευτη να αυτορρυθμιστεί και όλα θα έλθουν σιγά σιγά μόνα τους. Η Κοινωνία των Πολιτών θα πρέπει να αποτελέσει τους «Ανεξάρτητους Τρίτους» ή στη γλώσσα της Ποιότητας στην οποία και λειτουργώ “Third Party”

Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στους μετρήσιμους στόχους που θα έχουν καθορισθεί και από τις δύο μεριές. Αν δεν υπάρχουν αυτοί δεν θα υπάρχουν ούτε η λογοδοσία, ούτε η αξιολόγηση, ούτε ο έλεγχος, βασικά στοιχεία της Συμμετοχικής Δημοκρατίας. Οι παθογένειες που αναπτύχθηκαν και στους δύο φορείς έχουν εντοπισθεί, καταγραφεί ,αναλυθεί, μετρηθεί και οδήγησαν σε διορθωτικές ενέργειες;
Αλλά οι προσπάθειες τώρα ξεκίνησαν. Ήδη οι 800 μη κυβερνητικές οργανώσεις που συμμετέχουν στην συνταγματική αναβάθμιση της κοινωνίας των πολιτών και των οργανώσεων της έχουν εκπονήσει το Σχέδιο «ΑΠΟΠΛΟΥΣ», με το οποίο τίθενται οι κοινά αποδεκτές Αρχές Οργάνωσης, Λειτουργίας και Δράσεων των ΜΚΟ και θα αποτελεί προϊόν αυτορρύθμισης.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Τι προσδοκάτε από την διεθνή συνεργασία των ΜΚΟ και από την αντίστοιχη θεσμική κατοχύρωση σε καταστατικούς χάρτες

Στην ουσία του το ερώτημα αυτό έχει απαντηθεί εν μέρει ήδη προηγουμένως. Στην παγκοσμιοποιημένη πλέον κοινωνία στην οποία ζούμε η περιχαράκωση σε τοπικά, εθνικά ή άλλα μοντέλα αναιρεί το πραγματικό ρόλο που πρέπει να διαδραματίσουν οι οργανώσεις της Κ.τ.Π. όπως προαναφέρθηκε. Άρα θεωρώ την διεθνή συνεργασία των ΜΚΟ ως «εκ των ουκ άνευ». Η Ελληνική κοινωνία των πολιτών θα πρέπει να αγωνισθεί μαζί με την αντίστοιχη οποιασδήποτε εθνικότητας, χρώματος ή φυλής για τη θεσμική κατοχύρωση σε διεθνείς καταστατικούς χάρτες του πεδίου και του ρόλου των δραστηριοτήτων της. Άλλωστε τα προβλήματα σήμερα που προέκυψαν σαν αποτελέσματα της διαχείρισης των κρατών από πολιτικούς ή μη είναι από μόνα τους παγκοσμιοποιημένα. Το λιώσιμο των πάγων αφορά μόνο την Ανταρκτική; Η καταστροφή των δασών του Αμαζονίου αφορά μόνο τη Βραζιλία; Άρα για μένα οι οργανώσεις της Κ.τ.Π. θα πρέπει να οργανωθούν κλαδικά σε παγκόσμιο επίπεδο και να διεκδικήσουν θεσμικούς ρόλους σε πλαίσια υπερτοπικά. Η Κ.τ.Π πρέπει να διεκδικήσει το ρόλο της και στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα.

Η καμπάνια των 800 ΜΚΟ συμμετέχει με εκπροσώπους της μεταξύ των άλλων σε επιτροπές του ΕΛΟΤ και για τα θέματα της Κοινωνικής Ευθύνης. Ήδη ο διεθνής οργανισμός GΡI έχει θέσει σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο για τις απολογιστικές εκθέσεις κοινωνικής ευθύνης(ΚΕ) των MKO. Η επιστημονική επιτροπή της καμπάνιας έχει ήδη αποστείλει τις απόψεις της μέσω του ΕΛΟΤ στον διεθνή οργανισμό.

Ο «ΑΠΟΠΛΟΥΣ» πρόσφατα παρουσιάστηκε με κοινή εισήγηση δικιά μου και του συντοπίτη μου Τριαντάφυλλου Κατασαρέλη στο 6th International Conference “Standardization, Protypes and Quality: A Means of Balkan Countries’ Collaboration” με την εισήγηση «Project Management Guidelines for Greek NGOs» Άλλωστε και η ιδέα της συγγραφής του «ΑΠΟΠΛΟΥ» ξεκίνησε μετά από μελέτη των διεθνών δεδομένων που υπήρχαν πάνω σε κώδικες ηθικής για ΜΚΟ.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ : Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες ενός μπαραζ δημοσιευμάτων εναντίον της Κοινωνίας των Πολιτών και των οργανώσεων της. Ποια είναι η γνώμη σας για όλα αυτά;

Τις τελευταίες μέρες πράγματι είδαν το φως της δημοσιότητας ξαναζεσταμένα ρεπορτάζ συνδυασμένης κατασυκοφάντησης φορέων της Κοινωνίας των Πολιτών. Να υποθέσουμε ότι όλα αυτά εκπορεύονται από κάποιο συντονιστικό κέντρο ενός βαθέως τμήματος κάποιου κόμματος εν είδει ξεκαθαρίσματος λογαριασμών; Μπορεί και να ισχύει. Να υποθέσουμε ότι οι κάποιες ΜΚΟ δεν δικαιολογούν την ύπαρξη και το ρόλο τους στη κοινωνία; Και αυτό μπορεί να ισχύει, αν υποθέσει κανείς ότι η «Αλληλεγγύη» της εκκλησίας της Ελλάδας είναι ΜΚΟ.

Η επίκληση των πατριωτικών αντανακλαστικών των πολιτών από μέρους των συντακτών των κειμένων εναντίον κάποιων οργανώσεων της Κ.τ.Π που δρουν «αντεθνικά» προδικάζει προγραφές και ιεροεξεταστικές τακτικές κάποιων άλλων εποχών, που θεωρούσαμε ότι τις έχουμε αφήσει πίσω μας σαν κακές παρενθέσεις από ένα σκοτεινό παρελθόν. Μήπως όλα αυτά τα δημοσιεύματα έχουν ένα και μοναδικό στόχο τον νέο Έλληνα Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου γνωστό υποστηρικτή της Κοινωνίας των πολιτών; Και γιατί όχι και το συγχωρεμένο φίλο μου Νικήτα πρώην συνεργάτη του στο Υπουργείο Εξωτερικών;

Πέραν των ιδεολογιών, των θρησκειών και των ιδεοληψιών υπάρχει και ο άνθρωπος- πολίτης. Αυτόν ποιός πατερούλης, ποια αυθεντία (auctoritas) θα τον σώσει;

και εγένετο φως...

του Γιώργου Μαθιουδάκη

Και εγένετο φως...
Και ήρθε στη ζωή ο Απέθαντος...
Και είπε ο Ύψιστος: «Τέκνο μου, που πας;»
Και απάντησε η ψυχή του Απέθαντου: «Πάω όπου με ορίζει η μοίρα μου!»
Και ερώτησε ο Ύψιστος: «Και ποιος νομίζεις ότι την ορίζει;»
Και αποκρίθηκε πειραγμένος ο Απέθαντος: «Μα εγώ φυσικά! Τι ερώτηση είναι αυτή;»
Και ξαναρώτησε ο Ύψιστος: «Απλά ρώτησα, διότι όλος ο κόσμος νομίζει ότι ΕΓΩ είμαι αυτός που ... »
Και διέκοψε ο Απέθαντος: «Μη συνεχίζεις, απλά ζήσε ... Ζήσε το τώρα, ζήσε τη στιγμή ... » «Μα εγώ ... » προσπάθησε να διακόψει ο Ύψιστος
«Ξεκινάς λάθος!» είπε έντονα ο Απέθαντος... «Δεν υπάρχει "εγώ"... Υπάρχει η ζωή... Υπάρχει ο θάνατος... Τελικά όλα είναι θέμα ζωής και θανάτου...
Μα τελικά μένω μόνος μου με τον εαυτό μου περιμένοντας το αναπόφευκτο, το πεπρωμένο, τη μοίρα μου... Και δεν το βάζω κάτω... Συνεχίζω... Διότι ΕΓΩ καθορίζω τη μοίρα μου...»
ONLY THE GOOD DIE YOUNG...

Αργόσχολος Παρατηρητής Απέναντι

του Γιάννη Νόβα

Οι μεντεσέδες αναστέναξαν παράτονες άριες,
όταν ο ήλιος χάραξε.
Οι μυθικοί ήρωες της καθημερινότητας
αντίκρυ στον αγέρα
τινάχθηκαν σαν σκεπάσματα,
στο μπαλκόνι τους.

Στην καλημέρα,
ο παντοπώλης με τον σκουπιδιάρη
παρατάχθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο,
ψαρεύοντας τα νέα στο περίπτερο.

Τα όνειρά τους τύλιξαν
σφιxτά στις εφημερίδες,
τα έβαλαν κάτω από την μασχάλη
και ξεκίνησαν.

Βαθιά ανάσα,
Λίγο πριν βουτήξουν
ανάσαναν πάνω στα ρούχα τους,
τις μυρωδιές των παιδιών τους.

Στα αυτιά τους αντηχούν ακόμα,
οι νυχτερινές κατάρες,
των γυναικών τους.

Σήκωσαν τα μάτια στην ελπίδα.
Δεν κάθονταν άλλωστε με σταυρωμένα χέρια.
Λουλουδάκια πλήθος και σκουπίδια σωρό,
τους επευφημούσαν αθώα.

Το σταυρό τους σήκωναν ψηλά με μεράκι.
Έλαμπε δροσιά ο ιδρώτας τους, πάνω του.

Παρελαύνει στην παραλία,
ο Ολυμπιακός σημαία στην μπάντα,
Ο Πειραιάς, ο παράδεισος.

Δεν υπάρχει δύναμη να τους λυγίσει.

Την μιζέρια δεν την ξέρουν,
αγαπούν όλα με όλα τους,
και η αφέλειά τους,
η φρόνηση του ταπεινού.

Μια στάλα η αγάπη,
ένα δάκρυ ο πόνος,
τραγούδια σε πλάκες,
ζυγιασμένα δίκαια στην παλάντζα.

Το μεροκάματο λίγο,
Η δόξα κρυμμένη στην τσέπη άλλου αφεντικού,
Το έργο πολύ.

Η ψηλή σμυρνιά γειτόνισσα, το διάλειμμα τους.

Η εικόνα της, να κρεμιέται στην θύμηση,
και ο μύθος της, να στοιχειώνει τις κουβέντες.

Ο καφές μετρούσε την ώρα που περνά με τσιγάρα,
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Το κλεμμένο σήμερα.

Ο Ίσκιος των ντόπιων καταδιώκει τους απόκληρους .

Ανάμεσα στο χθες και το αύριο, υπάρχει και το σήμερα. Συνήθως νοσταλγούμε το χθες, προσβλέπουμε με ελπίδα στο αύριο, γκρινιάζουμε όμως για το σήμερα. Ζούμε το σήμερα με τη μίζερη λογική μιας πουτάνας, που η άδικη μοίρα τη πήρε βάναυσα από κάποιο ευτυχισμένο παρελθόν στο χωριό, την έβαλε βίαια σε αυτό το μπουρδέλο που ζει τώρα, και η μόνη της ελπίδα, όπως νομίζει η ίδια, είναι η αόριστη καλή τύχη που θα την οδηγήσει στην αγκαλιά του πρίγκιπα του παραμυθιού, που τις περισσότερες φορές, ως είθισται, δεν είναι ο νταβαντζής της.

Για πολλούς από εμάς, σκεπτόταν ο Γιώργος, το σήμερα υπάρχει απλά και μόνο για να καλλιεργεί κάποιες ελπίδες για το αύριο. Αλλά οι ελπίδες αυτές στηρίζονται σε κατευθυνόμενα όνειρα. Τις προσωπικές επιθυμίες μας τις βαφτίζουμε όνειρα. Σαν τους κουμουνιστές, όσους τέλος πάντων απόμειναν, που στα ογδόντα τους και τα ενενήντα τους, ονειρεύονται την επανάσταση του προλεταριάτου που θα τους απελευθερώσει κάποτε από τα δεσμά του καπιταλισμού. Για να μην είμαστε άδικοι οι προσωπικές επιθυμίες των συγκεκριμένων κομμουνιστών ταυτίζονται και με τις συλλογικές μιας κάποιας άλλης εποχής βέβαια.

Ώρα μία το μεσημέρι. Το μικρό ψαράδικο χωριό σε αυτό το ξεχασμένο νησί, μήνα Οκτώβρη, δεν εμφανίζει και ιδιαίτερη ζωντάνια. Η μέρα ήταν αρκετά ζεστή για την εποχή και ο Γιώργος μόλις κάθισε στο μοναδικό ταβερνάκι που υπήρχε στη μικρή παραλία του χωριού. Η μόνη παρέα του οι λίγοι ψαράδες δίπλα του, που ετοίμαζαν τα δίχτυα τους για τη βραδινή τους εξόρμηση. Κάποιοι Έλληνες, οι περισσότεροι μελαψοί. Πακιστανοί, Αιγύπτιοι, τέλος πάντων κάποιοι που αναζητούσαν την όποια ευτυχία τους στο σήμερα. Ευρωπαίοι τουρίστες ούτε για δείγμα. Αυτοί ψάχνουν τη ευτυχία τους κάπου αλλού τέτοια εποχή. Ο Δίας και η Ήρα δεν θα ήταν η καλύτερη συνάντηση για αυτούς.

Η ξανθιά Βουλγάρα, που μάλλον και αυτή δούλευε σε αυτήν την εσχατιά του κόσμου για ένα καλύτερο σήμερα, ήλθε για τη παραγγελία. Σε τι άλλο θα μπορούσε να ελπίζει η κακομοίρα εκτός από τον πρίγκιπα του παραμυθιού, αναρωτήθηκε ο Γιώργος. Αλλά με ποια μορφή; Τη μορφή των βατραχάνθρωπων ψαράδων του χωριού με τα σακατεμένα από την αιμομιξία πρόσωπα; Ή τη μορφή των μαυριδερών «μη Ελλήνων» που αναζητούσαν σαν κι αυτή το καλύτερο σήμερα;

Ένα δροσερό αεράκι, που ήλθε μέσα από τη θάλασσα, τον απομάκρυνε από την απομόνωση που τον περιόρισαν οι μελαγχολικές σκέψεις του. Σαν να ξύπνησε από βαθύ λήθαργο, αντίκρισε από πάνω του τη Βουλγάρα να περιμένει τη παραγγελιά του υπομονετικά. Το φαγητό του λιτό, σαν το χωριό που τον φιλοξενούσε, σαν τη Βουλγάρα που τον εξυπηρετούσε, σαν τους αλλοδαπούς ψαράδες που έγιναν ψαράδες από ανάγκη, σαν το μίζερο σήμερα που κανένας δεν ήλπιζε ότι θα μπορούσε να το αλλάξει. Το μόνο πλούσιο σε αυτή τη ταβέρνα του πουθενά, που χάρισε απλόχερα στον εαυτό του ήταν το ούζο. Μπουκάλι των 750 ml παρακαλώ.

Η αναγκαστική νηστεία και το πολύ ούζο τον έκλεισαν περισσότερο στον εαυτό του. Μάταιες οι προσπάθειες της Βουλγάρας να του πιάσει κουβέντα. Φρούδες οι ελπίδες της. Ο Γιώργος δεν ήταν πρίγκιπας. Το ούζο προστάτευε τη μοναξιά του. Στις προσωπικές αναζητήσεις του δεν έβαζε συνεταίρο, παρότι δεν έψαχνε απαντήσεις μόνο για τον εαυτό του, αλλά και τους άλλους. Τη συντροφιά του τη χάριζε στους άλλους απλόχερα μέσα από τα ποιήματα του και μόνο.

Ο Γιώργος ήταν ποιητής και μάλιστα πολυγραφότατος. Η εξορία του στο νησί αυτό, και μάλιστα αυτή την εποχή, είχε σχέση με τη νέα του συλλογή που ετοίμαζε. Τις σκέψεις του τις μοιραζόταν με τον κόσμο μόνο μέσα από τα γραφτά του. Τις συζητήσεις τις άφηνε για μετά τις εκδόσεις του , στη παρουσίαση τους. Το μπουκάλι με το ούζο έφθανε στο τέλος. Το ξαναζεσταμένο ψητό χταπόδι είχε προ πολλού εξαντληθεί. Κάτι λίγα άγρια χόρτα βρασμένα από μέρες κόντευαν και αυτά να τελειώσουν. Ξαφνικά όμως διαπίστωσε ότι είχε παρέα. Ο χλωμός ήλιος του φθινοπώρου του χάρισε ένα σιαμαίο αδελφάκι.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι; Το φως γεννά ένα δίδυμο δύο διαστάσεων εαυτό σου, τον ίσκιο σου. Το σκοτάδι τον καταπίνει. Τον ξερνά μερικές φορές όταν προσπαθώντας να τον σώσεις πηγαίνεις κάτω από τις λάμπες που φωτίζουν τη παραλία. Απέλπιδα προσπάθεια, χαμένος κόπος. Το σκοτάδι καταπίνει αχόρταγα κάθε προσπάθεια δημιουργίας του σιαμαίου εγώ σου. Αντέχεις μέχρι και το σβήσιμο της τελευταίας λάμπας δίπλα από το κρεβάτι σου. Το σκοτάδι τότε θα σε νικήσει. Μόνη παρηγοριά ο ύπνος με τα όνειρα να αντικαθιστούν τον άλλο σου εαυτό.

Κοίταξε τη Βουλγάρα με συμπόνια. Κοίταξε τους αλλοδαπούς ψαράδες με κατανόηση και έβγαλε το μολύβι του. Παράγγειλε και ένα μικρό καραφάκι ούζο για συμπλήρωμα. Έβγαλε και το φθαρμένο από τη πολυκαιρία σημειωματάριο από τη τσέπη του φθαρμένο σαν κι αυτόν από τα σημάδια του χρόνου και άρχισε να γράφει. Μα δεν έγραφε ποίημα , αλλά …

«Έλληνες με τη κρατούσα έννοια του όρου, έλληνες που κουβαλάνε την ελληνική παιδεία,Έλληνες που δεν τους δώσαμε το δικαίωμα να είναι φορείς της ελληνικής παιδείας, ρωμιοί κατά το Ρήγα τον Βελεστινλή, έλληνες μουσουλμάνοι, έλληνες άθεοι, εν χριστώ και μη αδελφοί των γκέτο του αγίου Παντελεήμονα και της Ομόνοιας, ένα κοινωνικό μοντέλο κράτους πρόνοιας και αλληλεγγύης δεν έχει το δικαίωμα να σας απορρίπτει και να σας καταδικάζει. Αφού το κράτος σας υποδέχεται εκών άκων είναι υποχρεωμένο να σας εντάξει σε μια οργανωμένη αγορά εργασίας. Αυτή τουλάχιστον που διαθέτει. Αν δεν τη διαθέτει, πρέπει να σας ανοίξει διεξόδους προς άλλες αγορές και άλλες πατρίδες. Αλλιώς σας κλέβει τις ελπίδες σας για το σήμερα. Και τότε είναι κλέφτης και θα πρέπει να τιμωρηθεί με εγκλεισμό στα σωφρονιτικά καταστήματα που σας καταδικάζει.»

Η δύναμη του χαρακτήρα αποκτά υπερφυσικές ικανότητες, όταν η θέληση υπερνικά το εγώ. Παλεύοντας με τον εαυτό σου δημιουργείς ρήγματα με το δίδυμο αδελφό σου. Αλλά αυτός είναι δυστυχώς δύο διαστάσεων. Δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει. Η μάχη είναι χαμένη από την αρχή της. Οι σκιές δεν αντιστέκονται. Ούτε όμως και οι μετανάστες. Η μάχη έχει κερδηθεί πριν αρχίσει. Οι μετανάστες όμως έχασαν. Ο Ίσκιος των ντόπιων καταδιώκει τους απόκληρους . Σκέφτηκε ο Γιώργος πριν σβήσει τη λυχνία του στο δωμάτιο που τον φιλοξενούσε.

Μη με ενοχλείτε, βρίσκομαι στου ράφτη.

Μπαφφφ!! Ηκούσθη στον αέρα. Ο θόρυβος από το πέσιμο ενός ακόμη πρωθυπουργού συντάραξε για μια ακόμη φορά τη κοινή γνώμη της πατρίδας μας και χάλασε την ηρεμία των υπηκόων της. Μέσα όμως στη γενικευμένη αδιαφορία, που δυστυχώς αποτελεί το κανόνα πριν το πέσιμο, κάποιοι κρυφογελάνε. Είναι όλοι αυτοί που κάποτε με άλλο ονοματεπώνυμο έριξαν τον Σημίτη και τώρα φορώντας τη μπλε προβιά έσπρωξαν και τον Καραμανλή. Δύσκολο να εντοπίσεις αυτά τα προσκολληόμενα λαμόγια της κάθε εξουσίας εσύ σαν πολίτης. Εύκολο όμως για τους πρωθυπουργούς. Μα γιατί όμως τους ανέχονται; Τι είναι αυτό που τους αναγκάζει ενώ γνωρίζουν τη κατάληξη τους να τη δέχονται μοιρολατρικά; Ανικανότητα, ανειλημμένες κομματικές υποχρεώσεις ή κάτι άλλο; Και ποια είναι στα αλήθεια αυτή η εξουσία, που όπως λένε στα καφενεία, τρώει τους πρωθυπουργούς; Οι πρωθυπουργοί είναι έξω από αυτήν;

Ακόμη ένας πρωθυπουργός έπεσε χάμου με κρότο. Ένας καινούργιος θα αναλάβει μετά τις επικείμενες εκλογές. Τα λαμόγια αυτό τον καιρό είναι πολυάσχολα. Κομματικές συγκεντρώσεις, στήριξη βουλευτών, ανάλυση προγνώσεων και επανειλημμένες επισκέψεις σε ράφτες. Παραμονές εκλογών η συμπαθής εναπομείνασα τάξη των ραφτών έχει μεγάλη πέραση. Χιλιόμετρα αγγλικού κασμιριού μετασχηματίζονται σε στολές που θα φορεθούν μετά τις εκλογές σε υπουργεία και ΔΕΚΟ. Τα κουστούμια θα μας κυβερνήσουν. Το περιεχόμενο τους αγνοείται. Είναι τόσο καλά κρυμμένο που ούτε οι πρωθυπουργοί δεν το διακρίνουν. Εμφανίζεται μόνο στο τέλος του μήνα στα νόμιμα ή παράνομα ταμεία για την είσπραξη. Ενίοτε και στα in μαγαζιά του Κολωνακίου για το ξόδεμα του βγαλμένου με ιδρώτα κομποδέματος..

Κάποτε ο βουλευτής συνοδευόταν μόνο από τους κομματάρχες, άντε και τους πάσης φύσεως γλείφτες. Τώρα μαζί του είναι πάντα και οι περιώνυμοι κύριοι με τις μεγάλες δερμάτινες τσάντες. Άλλωστε τώρα με το ευρώ και αυτές χωράνε πολλά. Δεν χρειάζονται πλέον τα καπό των αυτοκινήτων και οι εφημερίδες. Η πολιτική περνά από αυτούς, η άσκηση της εξουσία επίσης, αλλά ποιος τους εκχωρεί αυτό το δικαίωμα; Και γιατί να διαμαρτύρεται ο κάθε πρωθυπουργός μετά όταν ένα πρωί βρίσκεται πεταμένος στο πεζοδρόμιο;

Κάποτε κυβερνούσε το παρακράτος, ενίοτε και οι στρατιωτικοί. Τώρα κυβερνούν οι εκπρόσωποι της παραοικονομίας. Αυτοί που δεν ψηφίζονται αλλά καταφέρνουν να ελέγχουν τη ψήφο μας μέσα από το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας που διαθέτουμε. Ψηφίζεις τον Α, τσουπ τα μπλε λαμόγια εκλέγονται μαζί του. Ψηφίζεις τον Β, να και τα πράσινα λαμόγια που κάμποσο καιρό λούφαζαν περιμένοντας καλύτερες μέρες. Αν και πολλές φορές μετά την ήττα του δικού τους μη μπορώντας να περιμένουν αλλάζουν εύκολα και το χρώμα του κουστουμιού τους.

Επειδή οι πολιτικές και οι ιδεολογίες δεν αρκούν από μόνες τους να αλλάξουν τις καταστάσεις που διαμορφώνουν κάποιοι πονηροί συμπολίτες μας, αλλά χρειάζονται και τα πρόσωπα που με την εντιμότητα τη διαφάνεια και την όρεξη για δουλειά θα τις εφαρμόσουν, σε αυτές τις εκλογές αγνοείστε τους προβεβλημένους του παρελθόντος με τις βρωμερές βδέλλες που τους συνοδεύουν και τους απομυζούν και ψηφίστε νέους έντιμους που δεν είναι κομματόσκυλα και φρουροί οποιουδήποτε χρώματος.

ΥΓ1. Γιώργο, ας ελπίσουμε ότι δεν θα διαψεύσεις τον εαυτό σου, όταν αναλάβεις την εξουσία, για αυτό που είπες κατ’ επανάληψη τη προεκλογική περίοδο, ότι αυτοί που ράβουν κουστούμια θα τους μείνουν στο ράφι.

ΥΓ2. Ωραίο το κουστούμι του μακαρίτη που φοράς, Κώστα μου.

Ο καλός λύκος και τα τρία κακά γουρουνάκια

ένας επαναπροσδιορισμός των όρων: ρεαλισμός και υπερρεαλισμός.

Δεν περίμενα ότι θα συναντούσα συντρίμμια. Μούχαν πει ότι η πόλη ευωδίαζε από τα άνθη της δημιουργίας και του πολιτισμού. Μα τίποτε από τα δύο δεν συνάντησα και από τα λίγα που έχω δει μέχρι τώρα, δεν νομίζω ότι θα τα συναντήσω. Ανέβαινα με ένα νωχελικό βηματισμό ένα φαρδύ δρόμο με νησίδα στη μέση, με χρωματιστές πλάκες που υπό κανονικές συνθήκες τάξης και ασφάλειας θα έπρεπε να είναι σταθερά στερεωμένες στο πεζοδρόμιο. Ίσως σε αυτή τη πόλη να διαθέτουν άλλες απόψεις για τους κανόνες της τέχνης και της επιστήμης, γιατί αυτές οι άτιμες, επιβεβαιώνοντας τη θηλυκή καταγωγή τους, λικνίζονταν νωχελικά κάτω από τις πατούσες των παπουτσιών μου, αδειάζοντας το ρυπαρό υπόστρωμα τους στα πρώην καλογυαλισμένα μου παπούτσια. Μάλλον προσπαθούσαν επίμονα να με ακολουθήσουν στην άσκοπη όπως αποδεικνύεται περιπλάνηση μου.

Η μελαχρινή μορφονιά με το πεταχτό κώλο, που όπως διαπιστώνω τώρα άδικα με παρέσυρε εκθειάζοντας στην αρχή της λεωφόρου την ομορφιά αυτού του παρακμιακού προαστίου, περπατά λίγα μέτρα μπροστά μου στο απέναντι πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να ισορροπήσει με τα τακούνια της στα συνεχή παιχνιδίσματα των πλακών. Το φόρεμα της ανεβοκατεβαίνει και αυτό ανάλογα με τις διαθέσεις των πλακών. Ίσως αυτό είναι και το μοναδικό αξιοθέατο που συνάντησα μέχρι τώρα σε αυτό το τόπο. Λες σκέφτηκα, κάποιος διεστραμμένος νους αυτής της πόλης να θέλησε να προσφέρει στους άρρενες πολίτες της τα θέλγητρα που κρύβονται κάτω από τις φούστες των θηλυκών υπηκόων της; Ίσως η στερημένη φαντασία του να έχει επινοήσει και κάτι άλλο που να ευφραίνει τις γυναίκες κι εγώ αδυνατώ να το εντοπίσω, λόγω γένους. Ποιος να ξέρει;

Ο περίπατος μου συνεχίζεται και κάποιες στιγμές, αυτές που τα τακούνια της μελαχρινούλας αδυνατούν να δείξουν το πρέποντα σεβασμό στη κάτοχό τους, και σε αγαστή συνεργασία με τις πλάκες της καταρρέουσας πόλης, πρόσφεραν το πρέπον θέαμα στα κουρασμένα μάτια μου, όπως ακριβώς το οραματίσθηκε ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης και προαγωγός της περιοχής που περιδιάβαινα. Οι λίγες στιγμές οφθαλμικής και ψυχικής ανάτασης δυστυχώς διακόπτονταν βίαια με την πρόσκρουση μου σε δέντρα, κολονάκια, περίπτερα και ότι μπορεί ο καθένας να φανταστεί ότι είχε φυτέψει στα πεζοδρόμια αυτός ο εμπνευσμένος κηπουρός της πόλης.

Μάλλον, η προπορευόμενη κυρία, ήταν και το μοναδικό αξιομνημόνευτο στοιχείο της πόλης, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Μη έχοντας τίποτε άλλο καλύτερο να κάνω ή να δω, τη παρατηρούσα προσεκτικά να τεντώνει σεμνά- σεμνά τη φουστίτσα με τα χεράκια της, προσπαθώντας να αποφύγει το ανασήκωμα της από τον αναιδή έντονο κυματισμό της στεριάς που περπατούσε. Άλλωστε δικαιούμουν την λάγνα αμετροέπεια μου, αφού η κυρία αυτή είχε βάλει το χεράκι της ή μάλλον το κωλαράκι της για την απαξίωση της πόλης της, αφού με παρέσυρε σε μια εκδρομή σε αυτό το τόσο θλιβερό μέρος.

Η φουρτούνα των πεζοδρομίων μας οδήγησε ή έτσι το αντιλήφτηκα προσωρινά, στο υπήνεμο λιμάνι ενός άλσους- κάστρου. Κάγκελα – κάγκελα παντού. Τζίμης Πανούσης σκέφτηκα. Κάτι μου λέει ότι ο τραγουδοποιός εδώ μεγάλωσε και εμπνεύστηκε το τραγούδι από το κάστρο που περιβάλλει το άλσος. Μα ίσως όμως είμαι άδικος. Μπορεί οι προύχοντες του τόπου να περιέφραξαν το χώρο για να τον προστατεύσουν από τους πειρατές, που μετά τη τρικυμία της περιπετειώδους προσέγγισης τους στο χώρο, θα έβρισκαν τη γαλήνη και τη νηνεμία εκεί, και γιατί όχι και τους θησαυρούς που πιθανόν να έκρυβε ή σκόπευε να συγκεντρώσει ο φύλαρχος της πόλης.

Φτάνοντας στην είσοδο του κάστρου, οποία η έκπληξις; Στο ντόκο του λιμανιού αραγμένη μια γαλέρα με μαύρες σημαίες. Μετάνιωσα αίφνης για τις δόλιες σκέψεις μου. Οι πειρατές, οι πειρατές, κι εγώ ο άτιμος κακολογούσα τους προύχοντες !!! Φέρτε μου τον αυτοκράτορα να τον προσκυνήσω και να πλύνω τα πόδια του με τα δάκρυα της μετάνοιας μου. Τον αδίκησα σφοδρά. Τον έβλαψα βάναυσα, τι κι αν τις σκέψεις μου τις κράτησα μόνο για τον εαυτό μου; Τι κι αν η γαλέρα δεν έμοιαζε και τόσο με καράβι, αλλά περισσότερο έφερνε προς το απορριμματοφόρο; Πάει και τελείωσε οι μαύρες σημαίες ήταν σημάδια πειρατών. Παρουσιάστε τον αμαρτωλό στο βασιλιά για να μετανοήσει.

Η μελαχρινή στο μεταξύ εξαϋλώθηκε, την έχασα, την πρόδωσα με την ακατάπαυστη νοητική φλυαρία μου και τις κάκιστες σκέψεις μου για τη περιοχή της. Εξαφανίστηκε σαν μια μάγισσα καλή ή κακή δεν ξέρω, που εκπλήρωσε το σκοπό της και παρέδωσε τις επιθυμίες και τις αισθήσεις μου σε κάποια άλλα θέλγητρα αυτά της τεχνητής φύσης του άλσους. Παρέκαμψα το πειρατικό του κάπταιν Τζιμ και μπήκα από την βαριά σιδερένια πόρτα στο εσωτερικό του καστρόδασους. Και τότε στο ξύλινο καφέ, που δεν διέκρινε αμέσως, αφού από το φόβο προφανώς των πειρατών είχε γίνει ένα με το φυσικό περιβάλλον, ανακάλυψα τη ξανθιά. Μόνον αυτή διακρίνονταν καθαρά , αφού το καφέ- χαμαιλέοντας ήξερε να κρύβεται πολύ καλά.

Κάθονταν σταυροπόδι σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο συντριβάνι-λίμνη, που γέμιζε εκείνη τη στιγμή ένα βυτιοφόρο. Οποία βλασφημία !! Το κάλος δίπλα –δίπλα με την ασχήμια. Τα σκουριασμένα σίδερα ενός βυτιοφόρου συμπληρώνονταν από τη χοντρή ως ξέχειλη κοιλιά του οδηγού του που είχε αράξει βαριεστημένα σε τέσσερεις καρέκλες στο τραπεζάκι πίσω από την ξανθιά. Όραμα ήταν και πάει. Μια κακή φαντασίωση. Τα μπούτια της ξανθιάς καλλονής δίπλα- δίπλα στη βρωμερή κοιλάρα του λιγδιάρη υπηρέτη της εξουσίας. Ο Ρομαντισμός μου έστω και της μιας στιγμής ξεψύχησε. Άφησε τη τελευταία του πνοή εδώ στο δάσος της παρακμής.

Κάθισα μόνος και απομονωμένος σε ένα τραπεζάκι δίπλα από μια λεγόμενη παιδική χαρά. Έτσι νομίζω ότι θα έπρεπε να την αποκαλούσαν εδώ στη γειτονιά. Όλο και κάποια εντυπωσιακή μαμά θα ξέφευγε από τους πειρατές και θα έφερνε το μικρό της να ψυχαγωγηθεί σκέφτηκα. Αλλά μέχρι να έλθει, μήπως έφτασε εκείνη η ώρα να γράψω επί τέλους το διήγημα που είχα υποσχεθεί εδώ και κάμποσο καιρό στον εκδότη μου και το ανέβαλα συνεχώς; Έβγαλα χαρτί και μολύβι. Παρήγγειλα και τον πολλά βαρύ και όχι με τις τριανταπέντε φουσκάλες. Και μού ήρθε κάτι που έμοιαζε με το νερό του σιντριβανιού και η μία και μοναδική φουσκάλα του έσκασε μόλις μου τον σέρβιραν και μάλιστα χωρίς θόρυβο. Τουλάχιστον σκέφτηκα θα έβρισκα το θησαυρό του αυτοκράτορα, που ψάχναν και οι πειρατές αφού ο μισός καφές ήταν στο φλιτζάνι και ο άλλος μισός στο πιατάκι του.

Άρχισα να γράφω. Τα συντρίμμια της πόλης που με φιλοξενεί και τα αποκαΐδια που συνάντησα στο καστρόδασος δεν με αποθάρρυναν. Έγραψα το τίτλο του παραμυθιού. «Ο καλός λύκος και τα τρία κακά γουρουνάκια.» Επέλεξα στο να γράψω παραμύθι γιατί αυτό θεώρησα ότι αποτελεί το μοναδικό δρόμο διαφυγής μου από τη κακή πραγματικότητα που ζω εδώ , και μπορεί διαμορφώσει κάποιες επιθυμητές αξιοπρεπείς διεξόδους. Έτσι τουλάχιστον ήλπιζα. Έχοντας κατά νου τη κατάφορη αδικία που διέπραξα στον αυτοκράτορα πλησιάζοντας το χώρο που με φιλοξενεί και τις τύψεις που τώρα με περιτριγυρίζουν τον έβαλα να πρωταγωνιστεί στο παραμύθι στο ρόλο του καλού λύκου. Μα ποιος φταίει όμως για όλη αυτή τη δυσοσμία φυσική και ηθική που εκπέμπει αυτή η πόλη; Μα φυσικά τα τρία κακά γουρουνάκια, που να μην το ξεχάσω για το τέλος, να τα βάλω να φυσούν με μανία αυτό το έρημο ξύλινο μικρό σπιτάκι του καλού λύκου στο άλσος που κάποιοι κακοήθεις σαν τα τρία γουρουνάκια και άλλους κακούς το ονόμασαν κοσμικό κέντρο. Και στο τέλος- τέλος η κάθαρση, όπου ο καλός λύκος επιχειρεί την ηρωική του έξοδο, λίγο προτού γκρεμιστεί η φωλιά των ονείρων του, προσπαθώντας να καταχεριάσει τα τρία κακά γουρουνάκια που αμφισβήτησαν τη καλοσύνη και τη προσφορά του στα ζώα- υποτακτικούς του.

Υ.Γ.1 Η ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις από την επικαιρότητα οφείλεται στη διεστραμμένη φαντασία του αναγνώστη και όχι στη θέληση του συγγραφέα να γράψει παραβολικά.

Υ.Γ. 2 Πόσο αλήθεια απέχει ο ρεαλισμός από τον υπερρεαλισμό;

Οι Ευρωπαίοι πολίτες πηγαίνουν για ύπνο.

Μην τους ενοχλείτε

Θα θεωρούσα τον εαυτό μου από απλό ως πολύ γραφικό, όπως και εσείς άλλωστε, τουλάχιστον οι ποιο προβληματισμένοι, αν παραμονές ευρωεκλογών τολμούσα, όπως τώρα να μιλήσω για την Ευρώπη. Θα κινδύνευα να απαξιωθώ από κάποιους αριστερούς εθνοπατριώτες και κάποιους άλλους εθνικιστές υπερασπιστές των δικαιωμάτων του «λαού».

Την εποχή, που οι λέξεις χάνουν το νόημα τους και οι ειδήσεις φυλακίζονται στις ειδήσεις των οκτώ, με την συνδρομή των αντιπροσώπων του λαού και των επίδοξων εναλλακτικών διαδόχων τους, θεωρώ ότι τώρα είναι η ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Αυτό ντε, για το οποίο μας «πρήξανε» τη προεκλογική περίοδο οι πρώην, οι επόμενοι και οι εν δυνάμει μεθεπόμενοι, αλλά και οι τελειωμένοι. Αυτό για το οποίο εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης κανένας δεν το επικαλέστηκε (θετικά ή αρνητικά) , αλλά οι παπαγαλίζοντες και μη , οι στυγνοί αντιγραφείς υπαρκτών και ανύπαρκτων συνειδήσεων, οι δολοφόνοι της ύπαρξης μας, οι κρατούντες αιχμάλωτες τις συνειδήσεις μας έμειναν προσκολλημένοι στη ξύλινη γλώσσα των αριθμών και των ιδεολογιών κάποιας άλλης εποχής.

Ποιος αλήθεια από τους επίδοξους σωτήρες μας προσπάθησε να δώσει διέξοδο στις ανησυχίες μας και τα αδιέξοδα μας, σαν πολιτών μιας παγκοσμιοποιημένης και πολυπολιτισμικής κοινωνίας; Ποιος από αυτούς μας αντιμετώπισε σαν ευρωπαίους πολίτες; Μάλλον προσπάθησαν να εξαργυρώσουν το θυμικό και το υποσυνείδητο μας αγνοώντας τις δημιουργικές σκέψεις και τις παραγωγικές προτάσεις μας. Για αυτούς ο Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Ο Εθελοντισμός περιορίζεται στα στενά κομματικά ή μη συμφέροντα τους. Η Κοινωνία των Πολιτών είναι μόνο για να τους ψηφίζει κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια. Και αν απέχει, τότε να δεις βαθυστόχαστες αναλύσεις και περισπούδαστες προσεγγίσεις!! Σαιεντολόγοι, Σκοπιανοί, τούρκοι, ….. μπήκατε στα κρεβάτια μας και υποκαταστήσατε το πέος μας και την ερωτική μας ορμή.

Και όμως η Ευρώπη νοσεί. Το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο πάσχει βαθύτατα. Το κράτος πρόνοιας που πρώτη η Ευρώπη είχε εγκαταστήσει και συντηρεί αμφισβητείται. Το βρετανικό μοντέλο υγείας καταρρέει κάτω από το βάρος λίγων χιλιάδων ευρώ μιας λούμπεν ελίτ καρμίρηδων του βρετανικού κοινοβουλίου. Το σουηδικό κράτος πρόνοιας αμφισβητείται. Η κοινωνία της γνώσης της Φινλανδίας διώκεται.

Αλλά το ελληνικό κοινωνικό μοντέλο της ανακατανομής του πλούτου καλά κρατεί. Αντιστέκεται στις ιδεολογίες και τις νοσηρές φαντασιώσεις κάποιων υποτιθέμενων σκεπτόμενων αποβλήτων του περιθωρίου. Πλουτοκράτες της SIEMENS θα σας πάρουμε τα λεφτά για την αναδιανομή του πλούτου, κεφαλαιοκράτη Γερμανέ θα σε κρατικοποιήσουμε, ΑΒΓ ΑΕ ανακαλούμε το πιστοποιητικό που σου χορηγήσαμε πριν κάμποσα χρόνια, αφού όπως λένε οι κρατικές υπηρεσίες πούλαγες φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες σε επιχειρηματίες και καταναλωτές.

Ποιος ευθύνεται; Το κράτος; Και γιατί να ταυτίζουμε το κράτος με τους πολιτικούς; Εμείς οι πολίτες έχουμε αποδεχτεί το ρόλο για τον οποίο μας προόρισαν. Αυτόν του ψηφοφόρου. Μήπως φταίμε περισσότερο εμείς; Μήπως αγνοούμε το ρόλο που θα μπορούσαμε να παίξουμε σαν κοινωνία; Μήπως εξαντλούμε τη δημιουργικότητα μας στην άρνηση; Μήπως η Κ.τ.Π στην οποία ανήκουμε χωρίς εμάς γίνεται μια αβαντ γκαρντ ελίτ που ενσωματώνεται άμεσα ή επιδιώκει στο μέλλον να ενσωματωθεί στο ήδη υπάρχον μοντέλο εξουσίας; Και με ποιους πάμε να συμπληρώσουμε αν όχι να αλλάξουμε το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που δεν πρέπει να το αφήσουμε να καταρρεύσει, αλλά να το συμπληρώσουμε και να το βελτιώσουμε..